Gedichtendag, staat in vet in mijn kalender. Niet echt vet, het beeldscherm verdraagt geen dikke stift. Maar de letters beloven, verleiden, fluisteren me woorden toe die zinnen vormen die vertellen. Doen voelen.
Je hebt gedichten over liefde, geluk, schoonheid.
En de gedichten die geboren worden in de gepijnigde ziel van de kunstenaar.

Deze laatste vind ik de mooiste. Lichtheid hoor en zie je al genoeg. Als ik me terugtrek in een hoge zetel -de deur gesloten, de gordijnen dicht- en de dichtbundel opensla, wil ik huilen. Want ook dat is leven.


Daarom, voor gedichtendag, mijn Vlaamse favoriet:

K.
III Weegschaal


Zelfs de weegschaal waarop zij staat
kan wat verdwijnt niet langer aan,
wil elke ochtend toch weer zien
hoeveel haar laken van haar steelt,
heeft heimwee naar haar molligheid.

O de weegschaal weet maar half
hoeveel zij weegt voor mij, altijd.
Hoeveel maar van me overblijft
wanneer men háár aftrekt van mij.

Wie wil, wie wil een stuk van haar?
Laat mij een bril, een sjaal, één lok,
maar laat mij iets.
Zij weegt nog alles met haar haar.
Kaal weegt zij niets.

(Uit: Vuile manieren, door Luuk Gruwez)


And for my foreign readers:

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.

(W. H. Auden)


Schoon.
*veegt wangen droog*

Het einde van de maand.
Ik had niet gedacht dat het me ging overkomen, dat ik helemaal droog zou staan. Niets meer. Een nul als saldo.

Het is moeilijk de juiste oorzaak van m'n tekort te kennen. Ik heb niets buitensporig gedaan. Een filmpje, een concert, wat muziek,...

En nu is het op. Nu moet ik tot morgen wachten om opnieuw wat positieve cijfers te zien verschijnen, om opnieuw vrij te zijn.

Vervelend, die datalimieten.


UPDATE: Niets is veel gezegd, ik heb nog iets minder dan 100MB om m'n post en feeds door te nemen. Nipt dus.

Een hele lange dag proffessioneel gecommuniceerd.
Ik kondig dan ook blogstilte af. Ssssstttttttt.

29-01-08

JJ

Er zijn artiesten die je stomweg leert kennen en opeens bezeten van geraakt. Ik toch.
Bruce Springsteen. REM. The Cure.

Toen ik 18 werd was het de beurt aan Joe Jackson. In ongeveer twee weken tijd heb ik toen alles wat hij ooit had uitgebracht bij elkaar gekocht (en de CD bestond toen al, kids!). JJ is een veelzijdige artiest die zich liet begeleiden door zeer goede muzikanten. En al is zijn stem niet de beste, hij slaagde er geweldig in de stad in al zijn liedjes te laten doorklinken.

Joe Jackson beluister je dan ook best in een duistere, rokerige (JJ is erg pro-roken) kroeg met een piano op een klein podium, whisky en zoute nootjes.
Maar ik ben al heel tevreden met de AB, over een dikke maand.

Volgende clip is een van zijn betere.
Opgepast! De kleding in dit filmpje is niet geschikt voor gevoelige kijkers, maar in de jaren '80 liep nu eenmaal iedereen zo rond.

En net op het moment dat ik op het punt stond in een cynische oude zak te veranderen
vroeg een (verre) collega me of ik echt al twee kinderen heb.
En hoe oud ze zijn.
En daarna, heel aarzelend, hoe oud ik dan wel mocht zijn.

Ze had me NEGEN jaar jonger geschat! Negen!

Nooit zo gelukkig geweest met mijn babyface ;-)

Qtrax! Free music! Over 25.000.000 songs available! Legal!


Mmmm. Alweer?
Ik wordtword oud.


Update:
En seniel blijkbaar.

Maar etentjes op kosten van de zaak zijn natuurlijk wel leuk.

Het is enkel vreemd dat zulke evenementen, in oorsprong bedoeld het werkvolk te motiveren tot grote productiviteit, in de namiddag voor lange koffiepauzes en rumoerige gesprekken zorgt.

Hoe cliché. De weekends zijn fun, maandag is hel.

Het probleem ligt in het feit dat weekends eigenlijk bedoeld zijn om rust te nemen na een vruchtvolle en stichtende werkweek, maar dat ze gebruikt worden voor losbandig plezier en korte nachten.
De oplossing ligt voor de hand: langere weekends!

Wat krijg je als je een bende bloggende fotografen en fotograferende bloggers loslaat op een fotomuseum?

1. Veel materiaal. Lenzen, zware toestellen, tassen, draagslaafjes,...
2. Fotografen die fotografen fotograferen die fotografen aan het fotograferen zijn.

DSC_0008

En nuttige commentaar, achtergronden, de smerige roddels over Vanfleteren,
en de kans om de mensen achter die blogs te ontmoeten. Het was verrassend.

Thnx Artur.
Check zeker deze, deze, deze, deze, deze, deze, deze, deze, deze en deze natuurlijk voor mooie foto's.

Ik wou dat ik een film had van mijn leven. Neen, tijdens mijn leven.
Het zou prachtig zijn als ik van elke dag tijdens mijn leven, zo rond twaalf uur 's middags, een foto zou hebben. Een foto getrokken uit de venster van mijn slaapkamer. Deze foto's zouden samen een film vormen van zo'n 11 minuten. Een verhaal.
In de film zou je de tijd zien vormen. De gebouwen vervellen, veranderen, verouderen, verdwijnen.
Seizoenen zouden door het beeld razen, met slechts een korte flikkering voor de weinige witte dagen die ik heb mogen meemaken. De vijf seconden lente zouden telkens een uitbarsting van groen zijn, gevolgd door vijf seconden fel licht vol buiten spelende kinderen. De korte herfst zou grijs laten zien die het bruin verjaagd, terwijl de winter steeds scherp en schraal de werkelijkheid zou tonen.
Het oude zou me vertrouwd lijken, maar naarmate de film vordert zou ik beseffen hoeveel er veranderd is. Hoeveel ik veranderd ben.
Na vijf minuten zou het beeld veranderen, de slaapkamer veranderde. Vele malen. Mijn stabiele kinderjaren zijn voorbij, mijn reis door volwassenheid vangt aan. Verander. Verander. Verander. Verander. Verander. Verander. Verander.

Om plots te eindigen. Niet gedaan, er is nog een belofte aan meer minuten. Maar het laatste beeld blijft hangen.
Ik kijk naar buiten.

There is a god! En hij heeft mijn gebeden aanhoord.

Deze ochtend heb ik de eerste vogel horen fluiten. Ze komt, ze komt, die prachtige, prachtige lente...

24-01-08

Vrij

Nog steeds rookvrij. Nicotinevrij. En ook wel cocaïnevrij. Alsook benzodiazepinevrij. Gelukkig is er nog cafeïne en ethanol. Aha Aha.

Wist je trouwens dit?
"Cafeïne heeft in het lichaam een halfwaardetijd van circa 5 uur, dus wanneer men de dag om 8.00 uur zou beginnen met acht koppen koffie, dan heeft men om 13.00 uur nog steeds het equivalent van vier koppen koffie in het bloed, om 18 uur nog het equivalent van twee koppen en wanneer men gaat (proberen te) slapen is het alsof men net een kop koffie gedronken heeft."

Iemand zin om de eerste enige echte Apple iPhone in België te hebben?
Opel lanceert de wedstrijd 114 waarvan de hoofdprijs het übergadget numero uno is. Een iPhone. Ik zal maar al aan mijn winnende verhaal beginnen...


UPDATE:
Net even het wedstijdreglement gelezen:

Apple iPhone. De iPhone zal beschikbaar zijn voor de winnaar vanaf de commercialisatie van het toestel in België. Indien de iPhone niet los van een abonnement zou kunnen geleverd worden, of indien deze niet beschikbaar zou zijn voor 31/12/2008, engageert Ford zich om een iTouch (of zijn tegenwaarde) aan de winnaar van de wedstrijd te leveren. Een termijn van commercialisatie en uitdeling aan de winnaars is mogelijk.

Er is dus niets exclusiefs aan te beleven.
Ze hadden evengoed een vakantie op de maan kunnen beloven. Van zodra dit gecommercialiseerd wordt. Indien het niet mogelijk is voor eind dit jaar, mag je er zelf naartoe lopen.

Moe. Donker. Regen.

Waar blijft die lente toch als je hem nodig hebt?

22-01-08

Endorfines

Of het nu het chemische proces is of gewoon het besef dat ik toch weer mooi iets tegennatuurlijk heb gedaan wat goed voor me is: ook (deze dames en deze heren) ik voel me steeds erg goed als ik ben gaan lopen.
Het vervelendste is de voorbereiding. Een moment vinden dat het kan, loopkleren aantrekken, vertrekken.

Daarna begint het genieten. Het lopen zelf, ritmisch benenwerk. De muziek die ik steeds inplug om wat sfeer te brengen (of tempo). En dan, langzaamaan, het niets. Waar ik in het begin nog stevige gedachten denk, verdwaast dit langzaam tot flarden en impressies. Een stroompje consciousness.

Om dan opeens terug thuis te zijn. Blij. Domweg gelukkig. Goed in vel en spieren.

Geniale trailer. Heel eigentijds.



Very soon in a theater where I will be sitting in.

20-01-08

De jongen

Mechelen is de kinderstad. Niet te groot alles in de buurt, hopen dingen die je met kinderen kan doen (Planckendael! Speelgoedmuseum! Technopolis! Parken! Utopolis!).

Maar de verborgen parel is figurentheater De Maan. Dit is geen oubollige poppenkast, maar een enorm gedreven theatervorm waarbij de prachtigste 'knutselwerkjes' mee het stuk maken. Het theaterstuk.

En vandaag was het weer knal van dat.

Samen met Margo heb ik genoten van 'De Jongen'.
Het was mooi, poëtisch, grappig, onderhoudend, visueel knap, ... alles wat. Het was ook een verrassing Tom Kestens te zien opduiken in een kinderstuk. Doet die man nu echt alles goed wat goed is?

Ik wens iedereen naar De Maan.

op een dag zal je me verlaten
ik zal het altijd al geweten hebben
geslagen heb ik je niet
wel laten liggen
je ging toch nergens naartoe

je zal me verlaten
en ik me droef

Ik was/ben onder de indruk van het spektakel.
RSC Anderlecht - KV Mechelen
Niet van het spel zelf, naar mijn mening zie je zoiets beter op televisie en het intresseert me zelfs helemaal niet.

Maar die rauwe agressie die in de lucht hangt. Het geroep en gezang van de compacte supporterskern van KV in die massa Anderlechtfans. De gebaren naar elkaar. Het beeldige taaltje van de vrouw achter me.

De kinderen hebben meer naast dan naar het veld gekeken. Laat dit een les zijn.

18-01-08

Mooi

Vreemd toch, wat een persoon er voor over heeft om uniek te zijn maar toch in de groep te horen. Om uit te stijgen tot een alfa, top of the herd. Jongeren zie je elkaar overtreffen in stoerigheid, net een Darwin award ontwijkend. Ouder stappen ze in een competitie van snelle wagens en de race naar veroveringen. Oud wordt een subtiel spel van macht en kennis.

Vandaag, ergens onderweg, maakte ik bedenkingen over kleding. Waarom geven we daar eigenlijk geld aan uit? Een unisex soort skipak in de winter en een katoenen tuniek in de zomer zouden eigenlijk kunnen volstaan voor iedereen.
OK, er is het aspect intristieke mooiheid waar ik niet ongevoelig voor ben. Net als ik geroerd kan genieten van een doordacht stuk kunst, kijk ik graag naar kleding-met-iets-meer. Kleding waar een lijn in zit, die niet enkel de drager maar ook zichzelf verheft.
Maar belangrijker is natuurlijk het sociale aspect. Meer nog dan andere materiële keuzes bepaald kleding tot welke (sub)groep we behoren. En bepaald ze dus onze identiteit. Zelfs kiezen voor naakt zegt veel over iemand.

Enkele weken geleden had ik in een etalage een hemd zien voorhangen. Het sprak tot me. Het hemd is apart door zijn onhemdigheid. Hoewel duidelijk een mannenhemd zijnde heeft het zoveel elegantie en fleurigheid in zich. Letterlijk, door de vele roze bloempjes die het als print draagt. Slechts enkele dagen later was het grote koopfeest en heb ik het voor een redelijke beurs euros kunnen kopen.

En vandaag de grote test: de eerste openbare verschijning op het werk.
Ook een aparte ervaring.

Ik heb me nog nooit zo bekeken gevoeld. Ik vraag me af of velen niet dachten dat ik me deze morgen (slaap)dronken van kleerkast had vergist. Hoofden draaiden om en klitten samen in gefluister. Enkele vrouwelijke collega's vonden het mooi. Een mannelijke collega zei dat het mooi was, maar begon er daarna grappen over te maken. Een andere mannelijke collega vond het een leuk hemd, maar in zijn geval is dat clichématig.

Wat heb ik nu bereikt? Ik heb zeker iets gedragen dat ik zelf mooi vind. Ik heb een imago als 'durver' gekregen. En waarschijnlijk ook nog een ander imago bij sommige collega's.
Do I care? Nope. Ik ben uniek.

Boy, ik ben mooeeeee.
Te laat gaan slapen (rond één) en weer pokkevroeg wakker deze morgen (rond half zes).

Dat wordt niet lopen deze avond. En het superlekkere indische gerecht dat ik van plan was klaar te maken zal voor een andere keer zijn.

Als ik deze avond nu eens televisie kijk zoals iedere normale mens? Gewoon kijken en voor de rest niets doen. Buiten misschien wat chips en een drankje. Zo rond half tien misschien half in 't slaap vallen. Om dan om middernacht wakker te schrikken en me naar mijn bed te slapen.

Ik zal het eens proberen, maar beloof niets.

16-01-08

24

De Corelio groep lanceert 24.be.

Spannend!

Op het laatste nippertje dan toch tickets voor Anderlecht - Mechelen te pakken kunnen krijgen.

Yeuuuy.

Nichtje zal blij zijn. Over drie dagen, rond deze tijd, zitten we gezellig een hot-dog te eten. Of zoiets wat je op een voetbalmatch doet.

Wat doe je daar eigenlijk *twijfel slaat toe*?

14-01-08

Sentiment

Toen ik nog echt jong was, bestond er nog geen interactiviteit. Op school was het woord wet en steeds correct, de media zoals radio en televisie waren one way only.
Je had dus geen keuzevrijheid. Er was wat er was. En vooral: wanneer het er was.
Wij stippelden de momenten dat we tv mochten kijken minutieus uit; programma-overzichten in de krant werden grondig geanalyseerd om uit het povere aanbod toch maar het beste te halen en vooral op het juiste moment te kijken, om toch maar niets te missen.

Zo ben ik eens een hele week (het leek toch zo lang) ongelooflijk boos geweest op mijn ouders omdat ik door een of ander stom feest een aflevering van Battlestar Galactica moest missen. Gewoon gemist! En dat kwam dus nooit meer terug, hé. Als je eenmaal een aflevering gemist had bestond er nog een enorm kleine kans dat dezelfde aflevering ooit eens een jaar of twee later op een andere zender vertoond werd, maar anders was het voor steeds verloren. Ach, Battlestar Galactica... Hoeveel rondjes ik om de speelplaats heb gelopen in mijn Viper, de tegels zullen er helemaal van uitgesleten geweest zijn.

FFW naar nu.

Nu heb je een veel grotere keuze. De kwaliteit van de programma's is er op vooruit gegaan. Geen risico iets te missen, want de digitale recorder registreert alles. En anders haal je gewoon de DVD's. Of kom je toevallig iets tegen op het internet.

De lol is er dus af. Ik kijk eigenlijk amper nog televisie. Zie het maar als een late wraak.

13-01-08

Pijn

Waarom doet het pijn als een relatie misloopt. Waarom kunnen we zo slecht tegen het plots alleen zijn. Het ontbreken van de zekerheid dat ze iemand is die voor je klaar staat. Je steunt. Met je grappen zal lachen. Mee in slaap valt. Tegen in het slaap valt.



Maar dit vind ik niet zo verstandig:


Dat lied is dus al bijna een jaar oud! Straf.
Zou ze die *bitch* nu al gevonden hebben ondertussen?

De misschien van gisteren is dus nog een erg fijne dag geworden. Een erg gevulde ook eigenlijk. Maar dat moest dus niet, hé!

- naar de bib om wat boeken te verlengen
- naar het Fotografiemuseum in Antwerpen, om eindelijk de tentoonstelling Belgicum te zien. Ik was serieus onder de indruk van de hoop knappe foto's dat daar hing.
- gaan eten in de Wagamama
- naar de film, 'Eastern Promises' van David Cronenberg. Het was de moeite, al had de film nog net iets subtieler mogen zijn. Voor het eerst heb ik nu ook eens op de beelden gelet vanuit fotografisch standpunt. Grappig eigenlijk, hoe film krek dezelfde principes hanteert om mooie plaatjes te schieten.

En ik heb weer massa's foto's genomen. Jammer genoeg was zo rond tien uur mijn batterij leeg. En die van mijn fototoestel ook.

12-01-08

Mist

Ge-mist op oudejaarsavond, bijna vergeten, maar dankzij polux er toch nog aan gedacht.
Scotch Mist, de registratie van de intieme performance van het recenste album van Radiohead.
Me fancy Radiohead!

Geniet, maar met mate:


"met mate": op deze wijze

Na gisterenavond in comateuze toestand de werkweek beeindigd te hebben voor de televisie, in een diepe, diepe, diepe slaap gevallen.
Om vandaag net voor de middag weer wakker te worden.

Verspilling? Worden we niet geacht om alles uit onze tijd te halen, zeker uit de vrije? Moeten we niet kunnen bewijzen zeer succesvol sociaal bezig sportief artistiek te zijn door overvolle agenda's en gevarieerde bezigheden op elk moment?

Nope.

Lekker uitgeslapen, gewoon zijn. Niets moet. Niets doen.

Straks misschien naar de winkel. Misschien wat foto's gaan nemen. Misschien naar een tentoonstelling. Misschien ergens op bezoek. We zien wel.

'Lost in translation' is een van die films die je meer voelt dan ziet. Je leeft zo mee met de personages en gaat op het einde ook in de liefde geloven. Zo schoon.
Zoals "Eternal sunshine of the spotless mind'.
Of 'My life as dog' (nu zondag op tv, NIET TE MISSEN).

Leven is voelen. Leven is emotie. Leven is leven. En af en toe even slapen.

11-01-08

Design

Voor diegenen die het hier maar kaal en saai vinden: u heeft gelijk.
Dit weekend plan ik ergens wat tijd vrij te maken om wat aan de design van de blog te werken.

Ik ben benieuwd. U ook?

Gisterenavond was ik toch lichtjes uitgeput door de drukke week. De verantwoorde volwassen persoon die ik ben besloot dan ook tijdig in de bedstede te kruipen om half tien. Niet lang daarna sliep ik.

Redelijk opgewekt werd ik dan ook wakker. 'Fijn, nu zal ik toch wel uitgeslapen zijn, na zo'n lange nacht.'

Tot ik op de wekker keek.
02:11

WTF!

Gewoon wakker in het midden van de nacht!
En ik ken mezelf: eenmaal wakker is de kans klein dat ik opnieuw terug in slaap val. Ja, zo rond een uur of acht zou dat wel lukken, maar dat is niet echt een optie.

Dus zal je mij vandaag weer om 7:00u aan mijn bureau in Brussel kunnen zien zitten (atenminste, als je de moeite zou doen speciaal langs te komen om dit eens te kunnen zien én je langs de security zou geraken). Wat ook zijn voordelen heeft.

En deze namiddag, na mijn jaarlijkse evaluatie, begin ik dan vroeg genoeg aan het weekend. Met een dutje.

10-01-08

Vol

Gisteren lekker Mexicaans gaan eten.
Deze middag mijn medewerk(st)ers getrakteerd op een etentje voor het nieuwe jaar.
En deze avond gaan eten met deze fijne dame


En daardoor niet kunnen gaan lopen (te moe en te zigzaggend). Maar nog steeds rookvrij, als een deftig restaurant!

09-01-08

Tandarts

Reminder voor mezelf: afspraak maken met de tandarts.

In klote 2007 is het er niet van gekomen.

En nu voel ik iets. Iets dat wel meer dan één afspraak zal vragen om in orde gebracht te worden. En zo blijft 2007 me ook in 2008 nog achtervolgen.


Oh ja, reminder voor mezelf: afspraak maken met de garage.

En opeens was het tijd om naar huis te gaan.
Na een ongelooflijk fijne babbel en lekker eten (New Mexico in Leuven, vergeet zeker geen Margarita te drinken), de tijd was me weer ontstolen en door de vingers geglipt en zo.

"Moeten we zeker nog eens doen, het was keileuk."

Het aftellen begint al. Nu. Start. Vlugger!

6.51 Wekkerradio begint te spelen
7.03 Uit bed
7.06 In de douche
7.13 Uit de douche
7.16 Afgedroogd
7.18 Kleren aan
7.20 Kleren terug uit wegens combinatie toch niet zo geslaagd
7.23 Definitieve klederdracht aan
7.24 Wakker maken kind 1
7.25 Wakker maken kind 2
7.27 Start ontbijt
7.38 Einde van het ontbijt
7.48 Kindjes gepoetst en aangekleed
7.50 Jassen en schoenen aan
7.51 Vertrek naar school
8.01 Aankomst in school
8.02 Fiets kind 1 geparkeerd en afgeladen
8.03 Kind 2 uitvoerig dag geknuffeld
8.08 Aankomst station
8.09 Aankomst perron
8.11 Aankomst ander perron wegens spoorwijziging
8.14 Aankomst trein met vertraging
8.41 Aankomst op eindhalte
8.46 Door de veiligheid
8.48 Aan mijn bureau / opstarten PC
8.52 Iedereen dag gezegd
8.53 Eerste koffie
8.54 Eerste shift mails en telefoons
9.27 Tweede koffie
9.33 Tweede shift mails en telefoons
9.57 Praatje met collega's / derde koffie
10.11 Derde shift mails en telefoons
10.42 Eerste hongergevoel, gestild met nog half stuk chocolade uit de schuif

[zwart gat - waarschijnlijk erg geconcentreerd gewerkt]

12.28 Naar mijn eerste vergadering met lunch
14.24 Einde vergadering
14.26 Vierde shift mails en telefoons
15.03 Team meeting
15.46 Einde team meeting
15.48 Laatste shift mails en telefoons
16.32 Laatste vergadering
16.51 Vertrek naar het station
16.57 Aankomst station
17.03 Gevecht om een zitplaats
17.31 Aankomst thuisstad
17.39 Aankomst thuis
17.40 Zoenen en groeten
17.41 Bespreken praktische details
17.52 Klaarmaken van het avondeten
18.19 Broccoli met zalm en pasta
18.33 Einde van de maaltijd
18.35 Kinderen naar de badkamer
18.41 Kinderen in bad
18.42 Opruimen kleding / klaarleggen kleding volgende dag
18.49 Wassen kinderen
18.53 Aantrekken van m'n loopkleding
18.56 Kinderen uit bad
18.58 Kinderen afgedroogd
19.01 Kinderen gepyamat
19.06 Alle haren gedroogd
19.09 Start lopen
19.30 Einde lopen
19.32 Tanden poetsen kind 2
19.34 Kersenpittenzak kind 2 opgewarmd
19.36 Kind 2 in bed
19.38 Opruimen tafel
19.41 Klaarzetten ontbijttafel
19.47 Oprommelen woonkamer
19.51 Even bij kind 1 zitten
20.03 Kind 2 naar boven
20.06 Lezen mails / blogs / betalen van rekeningen / administratie
21.36 Publiceren van post op blog

07-01-08

Da House

House MD rules!

Dat, beste mensen, is nu helemaal mijn soort televisie.
Dat, beste mensen, is eigenlijk het enige waar ik tegenwoordig naar kijk.

Jammer dat ik ze nu al allemaal in één keer heb uitgekeken. Of... als ik nu eens gewoon opnieuw begin! Hoi hoi!

En dan komt dat moment, hét moment. Al dagen keek ik er naar uit, op, af, scheel, niet.
Twee hele weken was ik niet meer gaan werken. TWEE hele weken. Dat was op z'n minst vijf jaar geleden dat ik nog eens zo'n lange periode na elkaar niet was gaan werken.

En dat doe ik niet omdat ik een workaholic ben, of een ongelooflijke strever.
Neen, het was gewoon om momenten zoals vandaag te vermijden.

Een moment dat je helemaal bent losgekomen van je werk, gesetteld in het niet-werken, niet moeten opstaan of gaan slapen, weg van alle deadlines en problemen en crisissituaties, gewend aan lekkere koffie en naar buiten wanneer je wil.

En dan: BAHMMM: terug aan het werk. Met honderden mails in de mailbox. Met het nieuws dat je beste medewerkster ergens anders gaat werken (welverdiend...). Met slechte koffie. Veel vergaderingen. Dingen die snel in orde moeten komen. Een evaluatie eind deze week.

Ik ben er redelijk moe van. Misschien neem ik best een snipperdag ergens deze week.

05-01-08

Het Project

Zoals de wijze Hannibal steeds zei: ik heb een plan.
Ik heb dus een nieuwe hobby. Maar om wat te leren om te gaan met mijn nieuwe gadget en om het beeld te leren kennen, start ik bij deze een Project op.

Titel: Green cross (pharmacies)
Je vindt ze terug op Flickr.


Ik heb me steeds aangetrokken gevoeld door die groen, lichtgevende kruisen die je overal terugvindt (op een steriele, a-sexuele manier weliswaar). Echt overal. Op twee dagen tijd heb ik zonder speciaal een omweg te maken al 10 verschillende kruisen vastgelegd. 10! Daar hoort dus telkens ook een apotheek bij! Niet moeilijk dat er zoveel zieke mensen zijn.

Het plan is dus om zo'n groene kruisen te gaan verzamelen. En te trachten de foto's boeiend te houden, dus niet gewoon zoveel mogelijk foto's, maar telkens een nieuwe benadering te vinden.

Ben benieuwd. Wish me luck!

Goed Voornemen nummer zoveel (ik ben de tel al kwijt) was eindelijke eens wat serieus gaan fotograferen.
Ik heb het altijd graag gedaan en fotograferen ook. Eerst met van die kartonnen wegwerpcamera's, daarna... met hun metalen tegenhangers. Ze waren niet bedoeld om weg te werpen, maar echt goed waren ze niet, besef ik nu.

Het is pas als je een echte SLR ondervindt dat je beseft wat je al die jaren gemist hebt. Het duidelijke beeld. Die directe respons. De controle over het beeld. Het feit dat je geen excuus meer hebt als je slechte foto's maakt (laatste opmerking is enkel bedoeld voor de volledigheid, nvdr).

Ik ben dus enorm blij met m'n Nikon D40. Een instapmodel, zoals geschreven wordt. Want het is nooit een goed idee om onmiddelijk de beste kwaliteit te kopen, dat moet je verdienen van jezelf.

En ik ben o zo blij met het toestel! Ik ben al zeer verknocht aan de 'klik' die hij maakt wanneer je foto's maakt. Al ben ik zeker ook blij dat ik er de optie van de tweede lens 55-200 heb bijgenomen. Ik heb het nogal op inzoomen. Volgende post: Het Project.

04-01-08

Solden

Natuurlijk zijn solden oppervlakkig. En natuurlijk doe je er niet zo'n groot voordeel mee. En natuurlijk is het moeilijk je maat nog te vinden. En natuurlijk moet je geweld gebruiken om andere mensen aan de kant te zetten.

Maar solden zijn zo over the top dat het leuk wordt. Dus heb ik me vandaag goed laten gaan.

De oogst:


  • 6 hemden

  • 3 dassen

  • 3 4 broeken waarvan 1 trainingsbroek

  • 3 truien

  • 1 kostuumvest (€32 !!)

  • 1 zomerjas (ok, was niet in solden)

  • 1 paar kousen

  • 2 boxershorts


Maar dus géén t-shirt gevonden. Géén. Ik vrees dat ik nog eens op jacht zal moeten gaan. Of gewoon een maand wachten, tot de solden voorbij zijn.

In Antwerpen:

Ik ben al wakker. Al sinds half zeven.

Klinkt niet vreemd? Wel als je beseft dat het vandaag nog steeds een vrije dag voor me is. Ontiechelijk te vroeg dus.
Nog niets interessants te lezen in Google Reader. Mijn foto's al overgezet. Enkele mailtjes verstuurd. Pfff.

Ik denk dat ik maar eens wat ga lopen.

03-01-08

Kermis

Met de kindjes naar Winterfoor gegaan. Al waren ze lichtjes wantrouwig ("Waar gaat hij ons deze maal weer naar ontvoeren?" zag ik ze denken) en deed het woord 'nostalgisch' er zeker geen goed aan.

Dus in sceptische stemming kwamen we aan op de zeer kille kaaien van Antwerpen, waar iemand overschotjes kerstbomen had neergeploft. Ik had de auto bijna teruggedraaid om elders ons geluk te zoeken, toen ik kinderen glunderend naar binnen zag gaan. Leken wel tevreden. Het kon dus wel eens meevallen.

Na obligate vestiaire en tickets, betraden we de grote hangar. Mmm, het zag er niet slecht uit. Kleurrijk. Niet te blikkerige muziek, en al helemaal niet de technotroep die je op een reguliere kermis hoort.

'Papa, papa, mag ik daarin? En daarop? Mogen we overal op ???' Ik weet het, ik voed mijn kinderen té sceptisch op. Ze konden gewoon niet geloven dat alles 'gratis' was en ze dus mochten doen wat ze wilden.

Het was leuk. Een paardemolen. Twee rupsen (ik heb het wijselijk bij één gehouden). Een bewegend huis. Een spiegelpaleis. Een spiegeldoolhof. Een clown. Een schminkkraam. Er waren zelf gratis ijsjes, geserveerd door een kunstenmaker.

En om de magie compleet te maken, bleek, toen we huiswaarts reden, dat het lichtjes gesneeuwd had. Het is me wat, 2008.

DSC_0073 DSC_0112


  1. Het is niet omdat januari begonnen is dat er al solden zijn, J. Solden beginnen op 3 januari, J. Morgen dus.

  2. Niet iedereen kan zomaar een ticket voor een voetbalwedstrijd kopen. Wist ik veel dat ik er zeer gevaarlijk uitzie (*me like that*). Dus iemand van Mechelen kan geen kaartje kopen bij Anderlecht, ook al is zijn nichtje de grootste fan van die ploeg. Dus zullen we met paars-witte sjaal in het supportersvak van KV Mechelen gaan zitten. Ziet iemand een probleem?

  3. 't Is niet omdat je een deftig fototoestel koopt, dat je al je foto's meteen goed gaan zijn. Ik voel een leercurve.

01-01-08

Heengegaan

Was je maar gestorven. Niet weggegaan.
Dan was het niemands schuld. Niet te vergeten, enkel vergeven.

Moedig zou ik de pijn bevechten, de kinderen troosten, samen je graf bezoeken.
Iedereen zou me zeggen hoe prachtig je wel was, samen zouden we missen.
Het zou duidelijk zijn.

Levend ben je verder weg dan dood.

Al anderhalve dag zonder nicotine. Damn, ik mis die smeerlappen!

Morgen begin ik met Goed Voornemen nummer 2 : opnieuw gaan lopen. Dat helpt tegen de barstjes in de vastberadenheid om Goed Voornemen 1 te laten slagen. Jullie krijgen me niet klein, bastards!

Proper gewassen.... check.
Een beetje deftige kleding... check.
Een licht hongergevoel en zin in nog wat alcohol... check.
Fris uitgeslapen... eeuuh.

3 op 4. Klaar voor het nieuwe jaar!