Damaged luggage

Druk.

Als kind las ik tot de lettertjes uit mijn oren kwamen.Het was een verslaving, ik ging nergens naartoe zonder boek, bracht de helft van de herfstvakantie door op de boekenbeurs en zeurde in elke winkel om nieuw leesvoer.

En het liefste van al las ik in bed, voor het slapengaan. Een gewoonte die ik nog steeds heb trouwens. Nog even lezen, nog een paar bladzijden, tot ik te moe ben, iets tussen de pagina's steek om te weten hoe ver ik gekomen was, het licht uitknip en binnen enkele minuten vast in slaap val.

Natuurlijk waren er wel eens boeken die ik onmogelijk opzij kon leggen omdat ze me volkomen in hun ban hielden. Dan vocht ik moedig tegen de slaap; soms won ik, soms verloor ik. Wanneer ik won zat ik de volgende dag te slapen op de schoolbank, wanneer ik verloor werd ik 's morgens wakker met het hoofd op een hard boek.

Er was natuurlijk steeds de hindernis: verantwoorde ouders. Mijn moeder kwam, bij het naar boven komen, telkens even naar me kijken. Controleren, dacht ik dan steeds. Op het moment ik de deur van de trappenhal hoorde open gaan, vlamde ik zo stil ik kon op de lichtknop, legde mijn hoofdkussen over de lectuur en gaf mijn beste acteerprestatie van slapend kind. Na haar passage las ik dan terug verder, behalve de keren dat ik in tussentijd toch in slaap viel en 's morgens wakker werd met een hard boek onder mijn kussen.

Wat toen een storende onderbreking leek, kreeg zin op het moment ik zelf kinderen kreeg. Het is bevredigend, hartverwarmend, liefdevol, om voor het slapengaan nog even naar je slapende kinderen te gaan kijken. Ze opnieuw toe te dekken wanneer ze rusteloos hun dons van zich hebben afgeworsteld. Ze zachtjes nog een zoen te geven en hun hun reactie weg te sussen. Op die momenten voel je iets. Het.

En ik heb geen neiging om eens onder hun hoofdkussen te kijken.

Zei de ene tegen de andere bibliotheekmedewerkster, toen bleek dat het computersysteem uit lag:"Het was toch allemaal veel gemakkelijker met die fichekes".

Het was ook een geweldig systeem. Je had je persoonlijke fiche en de bib had daar een dubbel van. Elks met een eigen kleur. Elke keer als je boeken ontleende, werden de nummers minutieus op beide fiches geschreven, netjes onder elkaar. Door een klein, oud mannetje dat iedereen streng kon aankijken over zijn brilletje heen. En met een vettige stempelafdruk werd de datum toegevoegd wanneer de boeken binnen moesten zijn.


Verwar deze nostalgische terugblik niet met heimwee. Nu neem ik gewoon mijn electronische identiteitskaart mee, de boeken worden opgeslagen in het centrale systeem. Verlengingen duren de tijd van een druk op de knop. Drie dagen voor de uiterste datum ontvang ik een beleefde mail van de bib om me te verwittigen.

En de kleine, oude mannetjes zijn getransformeerd in deftige dames.
Dat vermag technologie.

Een laat cadeautje, maar o zo yummie:

Hugo Claus is vandaag gestorven gedood er niet meer.

Wie gaat er nu de Nobelprijs nipt niet krijgen?

Vandaag is Arthur C. Clarke gestorven.
Hij is vooral bekend voor zijn SF-boeken (2001: A Space Odyssey), maar was eigenlijk een visionair wetenschapper, die zo ongeveer de communicatiesatelliet heeft uitgedacht.