Damaged luggage

Sorry beest.

Je liep plots de weg over, ik vrees dat ik je gedood heb. Of minstens heel fel heb laten schrikken.
Ik weet niet eens wat je was. Een rat? Een poes? Een eekhoorn? Je pels was donker, vast een evolutionair voordeel gedurende vele duizenden jaren, maar niet erg praktisch bij het oversteken van een snelweg wanneer het donker is.

Hebben jullie ook de indruk dat het tegenwoordig overal zo druk is? Waar ik ook naartoe ga, het is steeds de plek waar iedereen naartoe wilde gaan.
Kwalibi maandag: overvol. Optreden Monza woensdag: niet genoeg plaats voor iedereen. Antwerpen vrijdagavond: gelukkig hadden we gereserveerd. Mechelen Speelstad vandaag: niet aan te raden voor kinderen. En zo heel de week door. Cafés, restaurant, parken, winkels, ... vol.

Ofwel blijft niemand nog thuis tegenwoordig en is alles daarom stampvol.
Ofwel ga ik blijkbaar enkel nog naar die plaatsen die superpopulair zijn.

Het is niet leuk meer. Bijna bleef ik gewoon thuis. Bijna.

Wist er iemand dat ik een tweelingszus heb? Waarschijnlijk niet, zelfs mijn ouders weten het niet. En vanwege het leeftijdsverschil tussen haar en mij ligt het ook niet echt voor de hand. We lijken zelfs niet echt op elkaar (ik heb wel een neef op wie ik heel fel gelijk, akelig eigenlijk).

Ik heb haar ooit eens ontmoet op een opleiding, waarbij ons gedragsprofiel werd opgemaakt. Het hare en het mijne bleek identiek te zijn. We raakten aan de praat, en ontdekten dat we enorm op elkaar geleken, qua verleden, hobby's, voorkeuren, keuzes, gedachten, wensen,... Het gebeurt soms dat de ene iets verteld en dat de ander gewoon kan aanvullen, omdat die weet hoe het zal aflopen. We hoeven niet te vragen of de andere graag Mexicaans eet of graag naar hedendaagse dans kijkt: vindt de ene het leuk, dan de andere ook.

U denk nu waarschijnlijk: geweldig toch! Ga samenwonen, perfect match, kan niet mis gaan.

Maar daar vergist u zich. Typisch trekje is dat we allebei van verandering houden, van nieuwe, onbekende dingen.
Hoe kan je dan samenleven met iemand die je net zo goed kent als jezelf?

is het moment op het jaar dat ik besef dat goede voornemens niets voor mij zijn.

Wel, dit is zo een van die periodes in mijn leven die het de moeite waard maken. Een hoogtepunt, quoi.

Heel de week was een opeenvolging van leuke ontmoetingen, complimenten over m'n werk, culinaire geneugten, warme gesprekken, artistieke verrassingen, verwennerijen, ...
Voorbeelden?
- een onverwacht gesprek in de trein met een ongelooflijk sympathieke (en knappe, jaja) collega over de proffen psychologie die we beiden gekend hebben, een onbekende studente onverwacht begint mee te praten, en het zo leuk wordt dat heel de wagon in onze richting kijkt bij ons schaterlachen
- een compliment krijgen over mijn werk voor de voltallige ondernemingsraad, onder goedkeurend knikken van mijn grote baas én de grote baas van de bank
- opgebeld worden door iemand die ik uit het oog verloren was maar met wie ik enorm goed kan opschieten, en samen een loeihard rockend concert van Monza meemaken in een circustent
- met ander gezelschap orgastisch lekker gaan eten bij de Japanner; rauwe vis die net uit de zee komt en net iets te veel sake
- ontdekken dat in de USA het nieuwe seizoen van Battlestar Galactica begonnen is en op één avond (nacht) er zes afleveringen doordraaien

Het is dan ook niet zo onbegrijpelijk dat het bloggen wat achterwege blijft.

Ik leef. Ik geniet. Het lijkt alsof het donkere jaar 2007 eindelijk uit m'n systeem is. May it go on forever.

Langverwacht en het kon niet beter vallen: het mooie weer.
Terug in korte broek en T-shirt de straat op. Lezen in het park. Koele witte wijn tijdens de lange avonden. Slenteren door de braderij en spekken én rode neuzen én macarons kopen. Wakker worden en slapen gaan met de vogels. Heel de nacht in Brussel op een terras zitten. Koude en warme slaatjes.

Wie zit er eigenlijk nog op het internet?

Druk.

Ik ben geen radioluisteraar. Hoofdzakelijk wegens mijn iPod-verslaving, maar ook omdat het zelden past. Enkel tijdens het uurtje of zo dat ik in de week met de auto rijd, staat de radio aan. En die staat nu op Radio Nostalgie.
"Nostalgie is een radiostation met de beste classics van de jaren 70 80 en 90."

"De beste classics" is een reclameslogan, op m'n iPod is veel betere muziek terug te vinden. Maar de muziek die ze spelen is deze uit mijn jeugd. De muziek die ik elke woensdag (de Top30) opnam van de radio, om deze dan een hele week telkens opnieuw af te spelen. De muziek die ergens in mijn hersenen een paar neuronen doet afvuren die gevoelens aan onschuldige tijden doen herleven.

En dan vormt zich een beeld van mijn vader die ook telkens de muziek van vroeger wil horen. Die de volumeknop helemaal opendraait bij chanson en operette. Emotioneel wordt bij Ann Christy ("... veel te jong gestorven..").

Ik zet de radio uit en laat de kinderen vertellen over de kippen op hun school. Herinneringen moet je in het hoofd beleven.

Het is frustrerend om tijd en energie in een zelfgemaakte lasagne te steken en deze dan even later in de supermarkt te zien liggen voor €0,79.

Kokende ouders, de volgende slachtoffers van de globalisering?

Ik hou van de nacht. Echt. De nacht is mij het dierbaarste onderdeel van de dag.
Totaal niet te vergelijken met die andere momenten die vaak een zekere stressfactor hebben. De nacht kent geen stress.

Nachten associeer ik met filosoferen op café, over belangrijke onderwerpen die je de volgende ochtend toch vergeten bent. Het helemaal uitleven op de dansvloer, drijvend in het zweet, extatisch. Het liggen op een strand, samen zwijgend, starend naar de vele sterren. Het stappen door een stad, helverlicht en verlaten, in het gezelschap van zwijgende gebouwen. Het lezen van een boek, telkens opnieuw toch nog een bladzijde meer, tot het einde. Het rijden over autostrades, op weg naar een plek waar je naartoe wil. Het fluisteren van zweverige zinnen tegen iemand die je lief is.

De nacht is een keuze. Je kiest ervoor wanneer je jezelf overgeeft aan het donker, het vergeten, het afwezig zijn. Het slapen.

er zijn geen seizoenen meer. We hadden al een groen Kerst en een wit Pasen.

En nu heb ik gisteren nog een onaangeroerde blok marsepein van Sinterklaas teruggevonden!

Doe daar eens iets aan, mijnheer Leterme!

Mis ik de grap? De wijvenweek is zo clichébevestigend. De week bracht al verhalen vrouwen die ontevreden zijn over hun lichaam en over vrouwen die ofwel heel graag gaan shoppen (en ofwel veel geld uitgeven of het gewoon voor de sport doen) ofwel ontevreden zijn over hun lichaam.

What's the point? Doet elke XX gewoon mee om gezellig bij de groep te horen (uitgezonderd een dappere die min of meer weerstand biedt)?

Waar is de trots, de emancipatie, het uitstijgen boven de algemeenheden, de diepere waarheden? OK, bloggen hoeft niet ergens over te gaan, het mag niet ernstig genomen worden, maar ik mis iets. Een vrouw.

Toen ik zei dat de winter mocht komen
dan was dat bij wijze van spreken. Neem alles toch niet zo letterlijk!

Margo was een beetje droef met Pasen. De juf had verteld dat Jezus dood ging, en dat vond ze niet fijn. Want ze heeft Jezus graag.

Beste juf ;-), was dit nu echt nodig?

Ik geef het toe: mijn verlangen naar lekker weer heeft alles te maken met luiheid. Is er iets fijner dan gewoon wat rond te hummelen wanneer de zon zijn warme, lieflijke stralen werpt? Iets gaan drinken op een terras met allemaal vrolijke mensen, de armen en benen ontbloot in aanbidding voor Veronica? Liggen op een deken in het park, de koelbox vol lekkere dingen, beetje lezen of ruggelings naar de blauwe hemel staren?

Uit eerbied voor de eerste lentedag heb ik dan gisteren de dag dan ook doorgebracht in ledigheid. Niets moest.

En symbolisch heb ik 's avonds Jan De Wilde zijn lentelied horen zingen.
Het was goed. Laat de winter maar komen.

21 maart, het officiële begin van de lente.
Of hoe een idee dat zich totaal onttrekt aan de werkelijkheid toch gelukkig kan maken.

Tiens, niemand bekend gestorven gisteren?
't Is triestig.

Neen, het is erger dan stoppen met roken. Dan toch een suiker- en chocoladeverslaving in mijn lijf?

Maar ik ga niet toegeven. Ik kan soms een bitch van een karakter hebben, dat houd je niet voor mogelijk. Ik heb al 24 uur overleefd op water (en beetje koffie), fruit, groenten, rijst, vis en een ei. Kippenei. Zo een zonder chocolade in.

En het is blijkbaar nodig, de Gezonde Week©. Ik ben op iets meer dan een week 3 kilo bijgekomen. 3 kilo! En dan voor iemand die zich al jaren eigenlijk niet meer hoeft te wegen, omdat het toch steeds ongeveer net iets minder dan 70 kilo is.
Bijna nog erger: door het anderhalve week niet trainen + die drie kilo liep het lopen voor geen meter. Amper 25 minuten hield ik het vol.

Natuurlijk vind ik op dat moment in despar een pot speculaaspasta.
De kinderen zijn enthousiast.

Ik roep zachtjes: "Jeuj."

Ik haat gezonde weken.

Ik heb nu al opnieuw zin in chips en chocolade en alcohol en zo.
Waarom doe ik dit eigenlijk? Wat hoop ik te bewijzen? Wat heb je aan een lang leven als het saai is? Is al die alarmerende gezondheidspraat niet overdreven?

Het lijkt wel op stoppen met roken ;-) Afkicken, maat!

Alles komt weer goed.
Op en neer en op en neer en op en neer en
Geluk is geen toestand, het is een waarneming.



Nothing really ends. (dEUS)

The plan it wasn't much of a plan
I just started walking
I had enough of this old town
had nothing else to do
It was one of those nights
you wonder how nobody died
we started talking
You didn't come here to have fun
you said: "well I just came for you"
But do you still love me?
do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance
with someone I've been
pushing away

And touch we touched the soul
the very soul, the soul of what we were then
With the old schemes of shattered dreams
lying on the floor
You looked at me
no more than sympathy
my lies you have heard them
My stories you have laughed with
my clothes you have torn

And do you still love me?
do you feel the same
And do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let's go away, we'll never have the chance again

You lost that feeling
You want it again
More than I'm feeling
you'll never get
You've had a go at
all that you know
You lost that feeling
so come down and show

Don't say goodbye
let accusations fly
like in that movie
You know the one where Martin Sheen
waves his arm to the girl on the street
I once told a friend
that nothing really ends
no one can prove it
So I'm asking you now
could it possibly be
that you still love me?
And do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let's go away, we'll never have the chance again

I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you

I take it all from you
I take it all from you