Damaged luggage

Dit jaar was Margo oud genoeg om op stap te gaan maar nog te jong om elke zondag naar de scouts te mogen.
In augustus vorig jaar hadden we dan ook alle programma's uitgeplozen en voor elke maand een theatervoorstelling gepland. En elke maand heb ik dan ook met haar een culturele namiddag beleefd, telkens met wisselend gezelschap. Kwestie van haar vriendjes en vriendinnetjes ook wat beter te leren kennen, peer control is een essentieel deel van de opvoeding ;-)

En gisteren hebben we de laatste tickets ingewisseld, voor de schitterende voorstelling 'Pinokia' van Theater Froe Froe. Het was een beetje spannend maar vooral enorm grappig. Met poppen, video, acteurs en schitterende typetjes. En een heel mooie fee (Amaryllis Uitterlinden), die dan ook nog kon zingen. K3, eat your heart out!

Op de terugweg naar huis heb ik me iets te fel laten gaan, waardoor vriendje Bert (hét vriendje) zo hard moest lachen dat hij per ongeluk de autostoel van Lukas heeft ondergeplast. Maar goed, die heb ik er dan maar meteen uitgehaald, waardoor Lukas nu trots glunderend zonder verhoog in de auto zit.

Nog even en het is vakantie, en daarna gaat kleuter Margo naar het eerste leerjaar en naar de scouts. Life goes on.

Het mooie weer geeft een overbelasting aan genieten.

Een heel weekend door heb ik gezwommen, op terrasjes gezeten, ijs gegeten, gebarbecued, met Lukas en m'n petekind naar Aqualibi gegaan (uitstapje-van-de maand met haar. Kwalibi is eigenlijk niet echt te moeite, en redelijk gevaarlijk: iedereen heeft zich wel ergens pijn gedaan. Een uur aangeschoven om iets te eten te krijgen. En ik ben in de wildwaterbaan mijn bril kwijtgeraakt, die ik gelukkig na twee minuten angstvallig zoeken ergens stroomafwaarts heb teruggevonden).

Ik voel me als een kind dat pardoes in een snoepwinkel is terechtgekomen en alles wil proeven en eten. Is de overgang van slecht naar schitterend weer niet te plots gegaan? Ik kan me niet herinneren m'n zomerjassen al veel te hebben gedragen.

Maar ach, liever krekel dan mier. Enjoy.

De kinderen zijn voor de eerste keer dit jaar op sandalen naar school gegaan.

One small step for man, one giant leap for summer.

Ik kan mijn adem 2 minuten en één seconde inhouden. Lukas' ogen blonken van onverholen bewondering.

Het wereldrecord blijkt boven de 14 minuten te liggen. Ik heb geen ambitie. Die ene fan is me meer waard.

De zee is als een blik instant-geluk dat je maar hoeft open te trekken om kinderen een hele dag plezier te laten hebben.
Tijdens het verlengde weekend ben ik met de kinderen een dag en een nacht op hun twee lievelingsnichtjes gaan passen. Niemand heeft veel geslapen, maar voor de rest is alles prima verlopen.
We hebben ijsjes gegeten op het strand, garnaalkroketten op de dijk, een put waar iedereen kon in staan gegraven, in de zee gesprongen en gezwommen, geluierd in de zon, griezelverhalen verteld, naar het lunapark geweest en hebben met z'n allen in zo'n reuzefiets de dijk onveilig gemaakt.

Het is fijn een kind te zijn, ook als je wat ouder bent.

Druk.

Ik ben geen radioluisteraar. Hoofdzakelijk wegens mijn iPod-verslaving, maar ook omdat het zelden past. Enkel tijdens het uurtje of zo dat ik in de week met de auto rijd, staat de radio aan. En die staat nu op Radio Nostalgie.
"Nostalgie is een radiostation met de beste classics van de jaren 70 80 en 90."

"De beste classics" is een reclameslogan, op m'n iPod is veel betere muziek terug te vinden. Maar de muziek die ze spelen is deze uit mijn jeugd. De muziek die ik elke woensdag (de Top30) opnam van de radio, om deze dan een hele week telkens opnieuw af te spelen. De muziek die ergens in mijn hersenen een paar neuronen doet afvuren die gevoelens aan onschuldige tijden doen herleven.

En dan vormt zich een beeld van mijn vader die ook telkens de muziek van vroeger wil horen. Die de volumeknop helemaal opendraait bij chanson en operette. Emotioneel wordt bij Ann Christy ("... veel te jong gestorven..").

Ik zet de radio uit en laat de kinderen vertellen over de kippen op hun school. Herinneringen moet je in het hoofd beleven.

Is het vergezocht, dat ik, uit het feit dat er amper kinderjassen te vinden zijn met een kap, afleid dat kinderen tegenwoordig niet meer buitenkomen maar door hun ouders overal netjes voor de deur worden afgezet en er dus geen vraag meer is naar kappen?

Of is dit gewoon pesterij?

Als kind las ik tot de lettertjes uit mijn oren kwamen.Het was een verslaving, ik ging nergens naartoe zonder boek, bracht de helft van de herfstvakantie door op de boekenbeurs en zeurde in elke winkel om nieuw leesvoer.

En het liefste van al las ik in bed, voor het slapengaan. Een gewoonte die ik nog steeds heb trouwens. Nog even lezen, nog een paar bladzijden, tot ik te moe ben, iets tussen de pagina's steek om te weten hoe ver ik gekomen was, het licht uitknip en binnen enkele minuten vast in slaap val.

Natuurlijk waren er wel eens boeken die ik onmogelijk opzij kon leggen omdat ze me volkomen in hun ban hielden. Dan vocht ik moedig tegen de slaap; soms won ik, soms verloor ik. Wanneer ik won zat ik de volgende dag te slapen op de schoolbank, wanneer ik verloor werd ik 's morgens wakker met het hoofd op een hard boek.

Er was natuurlijk steeds de hindernis: verantwoorde ouders. Mijn moeder kwam, bij het naar boven komen, telkens even naar me kijken. Controleren, dacht ik dan steeds. Op het moment ik de deur van de trappenhal hoorde open gaan, vlamde ik zo stil ik kon op de lichtknop, legde mijn hoofdkussen over de lectuur en gaf mijn beste acteerprestatie van slapend kind. Na haar passage las ik dan terug verder, behalve de keren dat ik in tussentijd toch in slaap viel en 's morgens wakker werd met een hard boek onder mijn kussen.

Wat toen een storende onderbreking leek, kreeg zin op het moment ik zelf kinderen kreeg. Het is bevredigend, hartverwarmend, liefdevol, om voor het slapengaan nog even naar je slapende kinderen te gaan kijken. Ze opnieuw toe te dekken wanneer ze rusteloos hun dons van zich hebben afgeworsteld. Ze zachtjes nog een zoen te geven en hun hun reactie weg te sussen. Op die momenten voel je iets. Het.

En ik heb geen neiging om eens onder hun hoofdkussen te kijken.

Als ik de dag overloop lijkt het dat we niets gedaan hebben.

Naar de sneeuw gekeken, er wat mee gegooid, een vaag plan opgezet om te gaan sleeën, maar wegens het hoge smeltgehalte van die sneeuw, gebrek aan zin om ver te rijden en Margo die niet 100% is dat toch maar niet gedaan.

Dus gewoon maar naar de bib gegaan, snel wat voedsel en drank gaan inslaan bij dendeleis, een groen en roze zitzak gaan kopen en naar de speeltuin in het park gegaan. Dat tegen die tijd al helemaal sneeuwvrij was.

Met de kinderen pizza gemaakt en gegeten.

En er is zoveel te beleven in de wereld, zoveel te ontdekken, te doen, te proeven, te horen, te zien.

So what. Ik heb het zo niet op verplichtingen.

Morgen terug aan het werk. Geen verplichting. Niet echt.

Margo was een beetje droef met Pasen. De juf had verteld dat Jezus dood ging, en dat vond ze niet fijn. Want ze heeft Jezus graag.

Beste juf ;-), was dit nu echt nodig?

Ik probeer in de meest onchristelijke traditie steeds zo eerlijk mogelijk te zijn tegen mijn medemensen. En dus ook naar de kinderen toe.

Zo zal ik niet steeds vol extase uitroepen dat hun rapport alweer schitterend is, hun gezang zalen zou doen vollopen, hun sportprestaties ongeëvenaard zijn en hun artistiek talent de ziel uit het lijf ontroerd.

Ik zal wel steeds iets positief zeggen ("mooie kleuren, je hebt je best gedaan, ik denk dat je er veel plezier hebt aan beleefd, de scheidsrechter is een kl*z*k,..."), maar niet liegen om hen een plezier te doen.

Vandaag hebben ze me echter overrompeld. Opeens hadden ze allebei een cadeautje van eigen makelij voor me, netjes ingepakt. Een versierd glas en een pennenhouder in de vorm van een race-auto uit klei. Voor vaderdag!
Ik was verrast.

"Mooi!", stamelde ik.