Damaged luggage

Zoals je tegen je vermoeide lichaam zegt:
mijn ikje, mijn zelf toegebrachte
uitputting, en het helpt niet;
zoals je een hand op je gegroefde voorhoofd
legt, ogen gesloten en zuchtend,
en het helpt niet:

zo helpt koffie.

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt een dagje thuisblijven met papa en vertroeteld worden.

de koude, felle wind blies me herinneringen toe over skireizen en
wandelingen aan het strand
's avonds, wanneer de zon onder is en het strand leeg van plezier en ijsjes

geen nostalgisch gevoel van onbereikbaar verlangen
maar een tevredenheid
een mooi aandenken in de vitrinekast in de achterkamer van mijn hoofd

met de lente komt de zwoele, zachte wind

Zonder er bij stil te staan heb ik kaap 100 gerond. Ik zal dus maar niet beweren dat het een speciale gebeurtenis voor me was.

Ik vind het bloggen nog steeds leuk. Het helpt me door mijn gedachten te materialiseren, waardoor ik ze beter kan betasten en van alle kanten bekijken.

"Een succesvolle blog bespeelt een niche."
Ik hoef niet succesvol te zijn. Ik zou het zelfs redelijk beangstigend vinden om door een massa mensen gelezen te worden, mensen die je beoordelen, die je denken te kennen. Maar dat risico is redelijk onbestaande.

Ik ben geen niche. Ik schrijf over mijn leven, over foto's, over het internet, over eten, over muziek, over films, kunst, hardlopen, mijn werk, over mijn gedachten. En over House MD ;-)

Ik zie mezelf ook niet als een niche. Integendeel, ik ben in zoveel geïnteresseerd, dat ik eigenlijk een kruising tussen een met-alles-meeloper en een homo universalis ben. Ik ben sportief. Schaak. Lees graag SF en Literatuur. Trek sinds kort veel foto's. Ben al mijn hele leven met computers in de weer. Ben psycholoog. Manager. Heb een zeer creatieve geest. Werk bij een financiële instelling. Heb een gezinsleven. Drink graag bier, goede wijn en whisky. Kook graag en lekker en ga graag eten in deftige restaurants en kebab-zaken. Kijk graag films. Draag graag mooie kleding, hippe kleding of geklede kleding. Of alledrie. Of niets in de sauna. Reis graag naar grote steden. Ga graag stappen met tent en rugzak. Hou van hedendaagse kunst.

Maar ik houd niet van voetbal. Je kan niet alles hebben.

Ik ben altijd al gefascineerd geweest door geënsceneerde filmpjes zoals Frozen New York (via Appelogen) of Thriller op de metro (via StumbleUpon).

Het is gewoon poezie. Het even uit de gewone wereld stappen en beseffen dat er meer is dan dit.

En het klinkt meeloperig, maar join this group! Uw Land Heeft U Nodig!

Gedichtendag, staat in vet in mijn kalender. Niet echt vet, het beeldscherm verdraagt geen dikke stift. Maar de letters beloven, verleiden, fluisteren me woorden toe die zinnen vormen die vertellen. Doen voelen.
Je hebt gedichten over liefde, geluk, schoonheid.
En de gedichten die geboren worden in de gepijnigde ziel van de kunstenaar.

Deze laatste vind ik de mooiste. Lichtheid hoor en zie je al genoeg. Als ik me terugtrek in een hoge zetel -de deur gesloten, de gordijnen dicht- en de dichtbundel opensla, wil ik huilen. Want ook dat is leven.


Daarom, voor gedichtendag, mijn Vlaamse favoriet:

K.
III Weegschaal

Zelfs de weegschaal waarop zij staat
kan wat verdwijnt niet langer aan,
wil elke ochtend toch weer zien
hoeveel haar laken van haar steelt,
heeft heimwee naar haar molligheid.

O de weegschaal weet maar half
hoeveel zij weegt voor mij, altijd.
Hoeveel maar van me overblijft
wanneer men háár aftrekt van mij.

Wie wil, wie wil een stuk van haar?
Laat mij een bril, een sjaal, één lok,
maar laat mij iets.
Zij weegt nog alles met haar haar.
Kaal weegt zij niets.

(Uit: Vuile manieren, door Luuk Gruwez)


And for my foreign readers:

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.

(W. H. Auden)


Schoon.
*veegt wangen droog*

op een dag zal je me verlaten
ik zal het altijd al geweten hebben
geslagen heb ik je niet
wel laten liggen
je ging toch nergens naartoe

je zal me verlaten
en ik me droef

Was je maar gestorven. Niet weggegaan.
Dan was het niemands schuld. Niet te vergeten, enkel vergeven.

Moedig zou ik de pijn bevechten, de kinderen troosten, samen je graf bezoeken.
Iedereen zou me zeggen hoe prachtig je wel was, samen zouden we missen.
Het zou duidelijk zijn.

Levend ben je verder weg dan dood.