Damaged luggage

Druk.

U zal dit weekend op de valreep op die tentoonstelling geraken van Pierre Alechinsky, de kunstenaar die u heeft doen kennismaken met de hedendaagse kunst. U zal in Brussel in de gelegenheid komen om prachtige foto's te maken, maar jammer genoeg zal uw batterij weer leeg blijken te zijn. U zal onverwacht met een lang-niet-gezien vriendin naar Linkeroever gaan kijken, en het zal een schone Vlaamse film blijken te zijn. Een van uw naasten zal ziek zijn en uw aandacht nodig hebben. En u zal ontvoerd worden door aliens die u de hele nacht laten paren met zeer aantrekkelijk specimen van uw ras en u daarvoor nog belonen door hun technologie met u te delen die de wereld met verstomming zal doen slaan.

Horoscopen weten het altijd zo te brengen dat het echt voor jou lijkt geschreven te zijn, maar ik geloof er helemaal niet in. Stel u voor, een schone Vlaamse film!

Een Tim Burton film is altijd wel dolle pret. Gestoorde figuren. Outcasts. Ongewone verhalen. Johnny Depp. Griezelige sfeer. En prachtig in beeld gebracht.

Maar zingen? Wat is daar nu de bedoeling en toegevoegde waarde van? Wat in, pakweg, West Side Story geloofwaardig en sfeerscheppend was, was hier van kijk-ons-eens-durven-wat-zijn-we-toch-speciaal.

Na een kwartier wou ik buiten gaan. Maar ja, sociale druk...


Mocht je hem toch ooit gaan zien, let dan wel op de perfectie waarmee de stad uit die tijd wordt weergegeven. Zoals het vensterglas.

Zonder er bij stil te staan heb ik kaap 100 gerond. Ik zal dus maar niet beweren dat het een speciale gebeurtenis voor me was.

Ik vind het bloggen nog steeds leuk. Het helpt me door mijn gedachten te materialiseren, waardoor ik ze beter kan betasten en van alle kanten bekijken.

"Een succesvolle blog bespeelt een niche."
Ik hoef niet succesvol te zijn. Ik zou het zelfs redelijk beangstigend vinden om door een massa mensen gelezen te worden, mensen die je beoordelen, die je denken te kennen. Maar dat risico is redelijk onbestaande.

Ik ben geen niche. Ik schrijf over mijn leven, over foto's, over het internet, over eten, over muziek, over films, kunst, hardlopen, mijn werk, over mijn gedachten. En over House MD ;-)

Ik zie mezelf ook niet als een niche. Integendeel, ik ben in zoveel geïnteresseerd, dat ik eigenlijk een kruising tussen een met-alles-meeloper en een homo universalis ben. Ik ben sportief. Schaak. Lees graag SF en Literatuur. Trek sinds kort veel foto's. Ben al mijn hele leven met computers in de weer. Ben psycholoog. Manager. Heb een zeer creatieve geest. Werk bij een financiële instelling. Heb een gezinsleven. Drink graag bier, goede wijn en whisky. Kook graag en lekker en ga graag eten in deftige restaurants en kebab-zaken. Kijk graag films. Draag graag mooie kleding, hippe kleding of geklede kleding. Of alledrie. Of niets in de sauna. Reis graag naar grote steden. Ga graag stappen met tent en rugzak. Hou van hedendaagse kunst.

Maar ik houd niet van voetbal. Je kan niet alles hebben.

Ik wil zomer. En middagdutjes. En energie in potjes. En langere dagen.

Ik heb het vandaag maar wat rustig aan gedaan. Wat langer geslapen. Rondgelummeld. Gaan lopen. Beseft dat het niet ging. Dus na tien minuten al terug naar huis gegaan. In Leuven een el cheapo statief gaan kopen (ik heb gemerkt dat ik moeite heb met het stilhouden van de camera. En dat na veel foto's te nemen mijn bril altijd tegen m'n gezicht plakt. Vandaar). Op de terugweg, net bij zonsondergang, foto's gaan nemen aan het oude openluchtzwembad van Hofstade. Naar Juno gaan kijken met m'n gratis tickets voor Cloverfield die ik niet zal gebruiken (ik word zeer snel reisziek, dus geen risico's nemen).

Juno is cool! Was ik jong, ik zou het wel weten. Maar ik ben niet jong en niet Tom Boonen. De film komt op de erelijst van coole niet commerciële films die niet al te zwaar zijn. Een film wanneer je moe bent maar zonder klef gevoel in de mond de zaal wil verlaten.

Gisteren heb ik nog eens naar Face/Off gekeken.
Geen top film, maar actiefilms met Nicolas Cage zijn toch altijd genieten.
Veel films met Nicolas Cage zijn genietbaar. Hij heeft gewoon de uitstraling waar ik zo van houd: de kwetsbare looser.

Lijstje van m'n favoriete NC films:

• Lord of War
  Beetje brutaal, lijkt soms wel geproduced door een vredesorganisatie
  


• Matchstick Men
  Heerlijk fout met een verrassend einde


• City of Angels
  Iets te metafysisch, maar lekker romantisch zonder happy end


• Face/Off
  Duurt te lang, maar een originele actiefilm


• The Rock
  Zeer onderhoudende actiefilm


• Leaving Las Vegas
  De beste. Heerlijk troosteloos


• Wild at Heart
  Tja, ik heb wel iets met Lynch-films


• Birdy
  Vooral omwille van het iconische beeld op de poster

Ik ga eens opnieuw werk van wat lijstjes maken. Lijstjes zijn opsommingen van x dingen die bij elkaar horen. Als doel zijn ze niet interessant (al kunnen er leuke gesprekken uit volgen), maar de weg er naar toe kan eindeloos intrigerend zijn.

Ik heb al één item dat ik op een lijstje wil zetten: 'The Usual suspects', de reden waarom ik deze avond de televisie nog eens ga aanzetten.
Welk lijstje? Wat er verder nog gaat opstaan? Geen idee. Het wordt een spannende zoektocht.

Ik wou dat ik een film had van mijn leven. Neen, tijdens mijn leven.
Het zou prachtig zijn als ik van elke dag tijdens mijn leven, zo rond twaalf uur 's middags, een foto zou hebben. Een foto getrokken uit de venster van mijn slaapkamer. Deze foto's zouden samen een film vormen van zo'n 11 minuten. Een verhaal.
In de film zou je de tijd zien vormen. De gebouwen vervellen, veranderen, verouderen, verdwijnen.
Seizoenen zouden door het beeld razen, met slechts een korte flikkering voor de weinige witte dagen die ik heb mogen meemaken. De vijf seconden lente zouden telkens een uitbarsting van groen zijn, gevolgd door vijf seconden fel licht vol buiten spelende kinderen. De korte herfst zou grijs laten zien die het bruin verjaagd, terwijl de winter steeds scherp en schraal de werkelijkheid zou tonen.
Het oude zou me vertrouwd lijken, maar naarmate de film vordert zou ik beseffen hoeveel er veranderd is. Hoeveel ik veranderd ben.
Na vijf minuten zou het beeld veranderen, de slaapkamer veranderde. Vele malen. Mijn stabiele kinderjaren zijn voorbij, mijn reis door volwassenheid vangt aan. Verander. Verander. Verander. Verander. Verander. Verander. Verander.

Om plots te eindigen. Niet gedaan, er is nog een belofte aan meer minuten. Maar het laatste beeld blijft hangen.
Ik kijk naar buiten.

DS: "Nieuwe nummer 1 Amerikaanse box-office slecht voor de maag"


Dus:
Very soon in a theater where I will be sitting in with a kotszaksken in my hands.

Geniale trailer. Heel eigentijds.



Very soon in a theater where I will be sitting in.

'Lost in translation' is een van die films die je meer voelt dan ziet. Je leeft zo mee met de personages en gaat op het einde ook in de liefde geloven. Zo schoon.
Zoals "Eternal sunshine of the spotless mind'.
Of 'My life as dog' (nu zondag op tv, NIET TE MISSEN).

Leven is voelen. Leven is emotie. Leven is leven. En af en toe even slapen.