Damaged luggage

Ik lijk de laatste tijd zo emotioneel.
Dat is niet slecht, enkel nogal lastig.


Of is het normaal dat de prent van Sinfest me vandaag zo aangreep?

Alles komt weer goed.
Op en neer en op en neer en op en neer en
Geluk is geen toestand, het is een waarneming.



Nothing really ends. (dEUS)

The plan it wasn't much of a plan
I just started walking
I had enough of this old town
had nothing else to do
It was one of those nights
you wonder how nobody died
we started talking
You didn't come here to have fun
you said: "well I just came for you"
But do you still love me?
do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance
with someone I've been
pushing away

And touch we touched the soul
the very soul, the soul of what we were then
With the old schemes of shattered dreams
lying on the floor
You looked at me
no more than sympathy
my lies you have heard them
My stories you have laughed with
my clothes you have torn

And do you still love me?
do you feel the same
And do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let's go away, we'll never have the chance again

You lost that feeling
You want it again
More than I'm feeling
you'll never get
You've had a go at
all that you know
You lost that feeling
so come down and show

Don't say goodbye
let accusations fly
like in that movie
You know the one where Martin Sheen
waves his arm to the girl on the street
I once told a friend
that nothing really ends
no one can prove it
So I'm asking you now
could it possibly be
that you still love me?
And do you feel the same
Do I have a chance
of doing that old dance again
Is it too late for some of that romance again
Let's go away, we'll never have the chance again

I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you
I take it all from you

I take it all from you
I take it all from you

Vanavond mag ik weer mee naar het jaarlijkse diner van Stella Maris. Een uitgebreid en exquise diner dat volledig klaargemaakt en geserveerd wordt door de studenten van de school. Vooral het dessertbuffet is een bijna orgastisch hoogtepunt van zoetigheden en lekkernijen.

Morgenmiddag gaan we eten op de jaarlijkse restaurantdag van de scouts. Iets minder verfijnd, maar zeer ongedwongen en leuk van sfeer en gezelschap.

Maandag gaan we eten bij mijn ouders die dan de kinderen van school halen. Gewoon eten.

Dinsdag gaat K. iets speciaals voor me klaarmaken, omdat het dan die ene dag in het jaar is die iedereen zo speciaal vindt maar ik het nut niet van inzie. Een verrassing dus.

Woensdag probeer ik thuis te blijven en niet te eten.

Donderdag is het jaarlijkse personeelsfeest. Eerst lekker eten en drinken, daarna dansen. Een feest, quoi.

Vrijdag zou ik misschien iets gaan eten, maar dat ligt gelukkig nog niet vast. Want

Volgende week zaterdag starten we met een kookclubje. Gewoon, fijn samen koken en eten. Geen stoerdoenerij van exotische bereidingen en zo.

En volgende week zondag eindigen we dan op het schoolfeest om te gaan eten in de drukke refter.

Aan alle vrouwen, meisjes, dames, sloeries, lachebekken, domme blondjes, vlechtjeshoofden, oma's, vrouwen aan de haard, foxy lady's, soapactrices, kassabedienden, moeders, stewardessen, transseksuelen, verpleegsters, koorzangeressen, schooldirectrices,
kortom, iedereen met twee X-chromosomen (of het verlangen dit te hebben):

Proficiat! Goed gedaan! Respect!



O ja: Etam deelde bonnen uit waarmee men 20% korting + een cadeautje krijgt vandaag. Is er dan niemand daar die dit smakeloos vindt?

Tonight I rode with the devil
and I feel fine.

Time to go to sleep. Wouldn't want to miss the weekend ;-)

Natuurlijk wou ik zo'n Apple iPhone.
Maar dan was het niet mogelijk om mijn agenda automatisch te synchroniseren op het werk (Microsoft only, en zeker geen iTunes).
Dus heb ik nu een HTC Touch. Een fijn apparaat. Maar niet sexy.

En dan lees je zoiets. Arghh.

Lente. WIJ WILLEN LENTE EN MOOI WEER EN PRETTIGE DINGEN EN ZO. Snel. Nu. Meteen.

Na het concert zijn we nog iets gaan drinken in Bruxelles.
Gelukkig heb ik vandaag en morgen een opleiding Business Objects, die iets te basic voor me is. Lucky me.

It's better to burn than fade away.

JJ is oud geworden. Hij bespeelde zijn piano met veel schwung, maar zijn stem verraade hem. De rauwe kracht is uit zijn stem verdwenen, waardoor zijn liedjes veel zachter van aard klinken. Jammer.

Zijn carrière is blijkbaar ook niet meer wat ze geweest is. De AB was wel volledig uitverkocht, maar zijn opmerking daarover doet me vermoeden dat dat niet meer zo vaak voorkomt. Jammer voor hem.

Al was het wel leuk de meeste van mijn favorieten nog eens live te horen (Steppin'out, It's different for girls, Is she really goin'out with him,...). De nummers van zijn nieuwe plaat, Rain, klonken niet onaardig, maar het was duidelijk te merken waar het publiek voor gekomen was.

Dus: niet slecht, maar iets doet me vermoeden dat dit de laatste maal was dat ik hem levend bezig zag.

Deze avond had ik iets experimenteel met kip en soja en rijst klaargemaakt in de wok.
Lukas vond het alleszins het goorste dat ik ooit heb klaargemaakt. Hij wil dan ook groot worden op enkel rijst.

Vandaag heb ik mijn voet opnieuw omgeslagen. Enkele dagen niet lopen dus.

Ik heb mijn jeugd doorleefd in de jaren '80. De zoete jaren, met more is more, met ongegeneerd vertoon van status en rijkdom.
Mijn lijstje herinneringen:

• Wham - Last Christmas
  Wham was geweldig. Ze waren jong, knap en succesvol, het ideale rolmodel dus. Deze kerstklassieker bezorgt me nog steeds kippenvel. Niet omwille van zijn muzikale hoogtepunten, maar enkel en alleen omwille van de videoclip. Vol jonge, knappe, succesvolle mensen die Kerstmis gaan vieren in de bergen en zich daar enorm amuseren. Ik wou daar eigenlijk bij horen, mee gaan, de sneeuw in. Een illusioneel hoogtepunt in mijn jeugd.


• Back to the future
  Een SF-film met een hippe kerel in de hoofdrol. Alweer een rolmodel: vlotte kleding, de juiste moves, populair,... Al wou ik niet meteen teruggaan in het verleden en zo. De De Lorean leek me wel de coolste wagen ooit gemaakt.


• Docksides
  Niet de discotheek, wel de schoenen. Hoewel deze, samen met de Millet jassen, de Chippie jeans en de Lacoste polo's, tot het uniform van de 'snobs' behoorden, was ik er verzot op. Het zijn immers enorm gemakkelijke schoenen, die je de hele zomer door kan dragen zonder van die frullige sokkies. OK, elke keer wanneer het mooi weer werd liep ik een week met ontvelde voeten rond, maar daar kwam telkens weer mooi eelt op.
  Misschien dat ik er deze zomer weer eens opnieuw een paar aanschaf.


• Pisang Ambon
  De kringen die ik frequenteerde in mijn jeugd dronken niet echt bier, eerder cocktails. Ik heb mijn testosteron dan ook leren bedwingen met de smaak van die groen bananendrankje. Wanneer we naar een fuif of feestje gingen, brachten we vooraf een bezoek aan de nachtwinkel samen een fles te kopen om ons moed en woorden in te drinken. Dit vormde echter steeds zo'n aanslag op ons budget, dat we snel lichtelijk dronken werden maar daarna geen geld meer hadden om ons helemaal lazarus te drinken. Het heeft me dus de ellende bespaard die me later met bier ten dele is gevallen. Bedankt, mijnheer Ambon.


• Technologie
  Ik ben heel mijn jeugd door gefascineerd geweest door de technologie. Toen droomde ik van de apparaten die ik nu met me meedraag: zakcomputers, draagbare film en muziek,... Wij hadden thuis een Apple IIe, waarop ik knoeide in DOS en BASIC. Vreemd eigenlijk dat dat de enige Apple is geweest die ik ooit gehad heb.

Vandaag heb ik niets om over te schrijven. ;-)

Een Tim Burton film is altijd wel dolle pret. Gestoorde figuren. Outcasts. Ongewone verhalen. Johnny Depp. Griezelige sfeer. En prachtig in beeld gebracht.

Maar zingen? Wat is daar nu de bedoeling en toegevoegde waarde van? Wat in, pakweg, West Side Story geloofwaardig en sfeerscheppend was, was hier van kijk-ons-eens-durven-wat-zijn-we-toch-speciaal.

Na een kwartier wou ik buiten gaan. Maar ja, sociale druk...


Mocht je hem toch ooit gaan zien, let dan wel op de perfectie waarmee de stad uit die tijd wordt weergegeven. Zoals het vensterglas.

Zonder er bij stil te staan heb ik kaap 100 gerond. Ik zal dus maar niet beweren dat het een speciale gebeurtenis voor me was.

Ik vind het bloggen nog steeds leuk. Het helpt me door mijn gedachten te materialiseren, waardoor ik ze beter kan betasten en van alle kanten bekijken.

"Een succesvolle blog bespeelt een niche."
Ik hoef niet succesvol te zijn. Ik zou het zelfs redelijk beangstigend vinden om door een massa mensen gelezen te worden, mensen die je beoordelen, die je denken te kennen. Maar dat risico is redelijk onbestaande.

Ik ben geen niche. Ik schrijf over mijn leven, over foto's, over het internet, over eten, over muziek, over films, kunst, hardlopen, mijn werk, over mijn gedachten. En over House MD ;-)

Ik zie mezelf ook niet als een niche. Integendeel, ik ben in zoveel geïnteresseerd, dat ik eigenlijk een kruising tussen een met-alles-meeloper en een homo universalis ben. Ik ben sportief. Schaak. Lees graag SF en Literatuur. Trek sinds kort veel foto's. Ben al mijn hele leven met computers in de weer. Ben psycholoog. Manager. Heb een zeer creatieve geest. Werk bij een financiële instelling. Heb een gezinsleven. Drink graag bier, goede wijn en whisky. Kook graag en lekker en ga graag eten in deftige restaurants en kebab-zaken. Kijk graag films. Draag graag mooie kleding, hippe kleding of geklede kleding. Of alledrie. Of niets in de sauna. Reis graag naar grote steden. Ga graag stappen met tent en rugzak. Hou van hedendaagse kunst.

Maar ik houd niet van voetbal. Je kan niet alles hebben.

De beslissing is genomen: op 5 oktober loop ik mee met de marathon van Brussel.
Het zal bloed (tepelkloven), zweet (zeer veel zweet), maar nauwelijks tranen kosten.

Ik heb er begot zin in.

"Als jullie geen ruzie meer maken, hebben jullie dat appartement toch niet meer nodig?", zei Margo.

Kinderen zijn kleine volwassenen. Maar dan ongecompliceerd.

Ik heb eens gelezen (geen referenties) dat top-chefs zich niet zozeer onderscheiden door hun kookkunst. Een begenadigd amateurkok kan immers ook de meest exquise gerechten klaarmaken. Maar een topkok kan dat wel elke avond, onder stress en voor vele gasten tegelijkertijd.

Dat bedacht ik deze avond, toen ik een dochter troostte die gevallen was, de pasta aan het overkoken was en al lang niet meer al dente was en de zelfgemaakte chocoladebroodjes in de oven magischerwijze in steen aan het transformeren waren.

Dan toch maar mijn job niet opgeven voor een carrière in de horeca.

En toch heb ik vandaag mijn nieuwe lentejas al aangetrokken. Het was koud, maar ik voelde me gloeien vanbinnen. Lente.

Tot ik het weerbericht voor de komende dagen opzocht.

Het wordt een cold turkey.

House moves to Mondays 9/8c on April 21st. All-new episodes begin April 28th.

dio5 is in Flickr met een "Doel" groep gestart. Goed idee. Ik vind het enorm leerrijk om te zien welke foto's andere mensen van hetzelfde onderwerp getrokken hebben. Zo zie ik wat ik gemist heb en totaal fout heb gedaan.

Boodschap aan allen, iedereen en allemaal: join the group!

En stop de waanzin.