Damaged luggage

Niet dat ik iemand wil beledigen (de tenen in de blogosfeer zijn de laatste tijd zo lang als een schoenmaat 67), maar geloof is toch wel onzin. Goed, er zijn veel mensen die troost vinden in de religie, maar er zijn er nog meer die troost vinden in alcohol. Zonder dat die de behoefte hebben om anderen te vermoorden omdat deze een ander merk drinken. En ik moet de eerste nog ergens in een donkere kroeg tegenkomen die drinken ernstig neemt.

Ik heb mijn christelijke roots niet afgezworen, ik ben gewoon groot geworden. Geen hocus pocus meer voor mij, als ik wonderen wil aanschouwen ga ik wel naar de bioscoop. Extase en gezang vind ik op concerten. Gebak bij de baker. En van de wijn mochten we toch nooit proeven.

En die architectuur... ik kan echt niet begrijpen waarom zo veel mensen zich aangetrokken voelen tot het pittoreske en grandioze van kerkgebouwen. Als je een zuil hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. (Ik maak een uitzondering voor kloosters: de frustraties die daar van de muren druipen doen me rillen van genot). Elk jaar opnieuw beklaag ik die arme kinderen die door hun ouders fanatiek heel Frankrijk worden rondgereden, van kerk tot kerk, terwijl hun coole vrienden in de bergen of aan het strand zitten.

Maar goed: binnenkort kan je in Mechelen dus gaan logeren in een echt uniek kerkhotel. Ik zou wel dom zijn het te doen, ik heb immers een vaste woonst in dé gezinsstad van Vlaanderen. Maar waarschijnlijk zal ik me wel eens laten overhalen er te gaan ontbijten.

Gewoon, zodat ik op de vraag: "Hoe was je weekend?" zou kunnen antwoorden:"Oh, ik ben zondagmorgen naar de kerk gegaan."

Morgen, 21 maart, zullen enkelen onder u tevergeefs voor de deuren van uw bankkantoor staan. Tevergeefs, omdat morgen een van de drie dagen in het jaar is dat alle banken samen sluiten en al het personeel samen roepen om te bespreken hoe we de argeloze consumenten er toe kunnen overhalen al hun geld aan ons te geven ;-)

Neen, serieus, wie gaat er nu nog naar een bankkantoor?

O ja, morgen heb ik dus vrij.

Hugo Claus is vandaag gestorven gedood er niet meer.

Wie gaat er nu de Nobelprijs nipt niet krijgen?

Vandaag is Arthur C. Clarke gestorven.
Hij is vooral bekend voor zijn SF-boeken (2001: A Space Odyssey), maar was eigenlijk een visionair wetenschapper, die zo ongeveer de communicatiesatelliet heeft uitgedacht.

8 maart: Stella Maris VIP-avond
Kreeft- en oesterbuffet ** Grillade van zonnevis, mergpompoenspaghetti en zeevruchtencoulis ** Kalfsoester archiduc, artisjoktatin en tariflette ** Pleiade van Franse aoc-kazen en heerlijke zoetigheden ** Koffiebar
Ondermaats

9 maart: Italiaanse eetdagen Thila Coloma Scouts
Insalata mozzarella caprese ** Tagliatelli con scampi e salsa diavolo ** Panna cotta



Ontwapenend lekker

10 maart: maandagavonddiner bij ouders
Lasagna



Eeuh... voedzaam

11 maart: verjaardagsdiner door K.
Experiment met rode pesto.



Gezellig

12 maart: gewoon, ordinair, warm eten

13 maart: personeelsfeest
Mousse en tartaar van traditioneel gerookte zalm, Isigny-kruidenroom, knapperige jonge sla en brioche broodje ** Stoofpotje van hoevekip, kleine zilveruitjes en gebakken paddestoelen, raviolo met spinazie en verse geitenkaas ** Ijsgekoelde vacherin met moka, crème van Irisch Coffee
Best lekker, maar duidelijk een diner voor meer dan 200 personen

14 maart: afscheidsetentje vertrekkende collega
Anti pasta mista ** Fusilli pizzaiolo


(Te laat met de foto, het was snel op.)
Standaard keuken

15 maart: kookclubje






                      
(Ik heb er te laat aan gedacht foto's te nemen, maar meer hier bij Bart).
Winner! Echt lekker en apart.

16 maart: schoolfeest Sint-Jozef Coloma
Visschotel ** Dessertbord



Licht verteerbaar

Ik probeer in de meest onchristelijke traditie steeds zo eerlijk mogelijk te zijn tegen mijn medemensen. En dus ook naar de kinderen toe.

Zo zal ik niet steeds vol extase uitroepen dat hun rapport alweer schitterend is, hun gezang zalen zou doen vollopen, hun sportprestaties ongeëvenaard zijn en hun artistiek talent de ziel uit het lijf ontroerd.

Ik zal wel steeds iets positief zeggen ("mooie kleuren, je hebt je best gedaan, ik denk dat je er veel plezier hebt aan beleefd, de scheidsrechter is een kl*z*k,..."), maar niet liegen om hen een plezier te doen.

Vandaag hebben ze me echter overrompeld. Opeens hadden ze allebei een cadeautje van eigen makelij voor me, netjes ingepakt. Een versierd glas en een pennenhouder in de vorm van een race-auto uit klei. Voor vaderdag!
Ik was verrast.

"Mooi!", stamelde ik.

Neen, het is erger dan stoppen met roken. Dan toch een suiker- en chocoladeverslaving in mijn lijf?

Maar ik ga niet toegeven. Ik kan soms een bitch van een karakter hebben, dat houd je niet voor mogelijk. Ik heb al 24 uur overleefd op water (en beetje koffie), fruit, groenten, rijst, vis en een ei. Kippenei. Zo een zonder chocolade in.

En het is blijkbaar nodig, de Gezonde Week©. Ik ben op iets meer dan een week 3 kilo bijgekomen. 3 kilo! En dan voor iemand die zich al jaren eigenlijk niet meer hoeft te wegen, omdat het toch steeds ongeveer net iets minder dan 70 kilo is.
Bijna nog erger: door het anderhalve week niet trainen + die drie kilo liep het lopen voor geen meter. Amper 25 minuten hield ik het vol.

Natuurlijk vind ik op dat moment in despar een pot speculaaspasta.
De kinderen zijn enthousiast.

Ik roep zachtjes: "Jeuj."

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt een dagje thuisblijven met papa en vertroeteld worden.

Ik haat gezonde weken.

Ik heb nu al opnieuw zin in chips en chocolade en alcohol en zo.
Waarom doe ik dit eigenlijk? Wat hoop ik te bewijzen? Wat heb je aan een lang leven als het saai is? Is al die alarmerende gezondheidspraat niet overdreven?

Het lijkt wel op stoppen met roken ;-) Afkicken, maat!

En die speculaaspasta waar ieders mond zo van overloopt en die ik wel eens wilde proberen en de kinderen verrassen en zo, wel, die dus, die was uitverkocht in dendelais.
Er was enkel nog een leeg rek met de prijsaanduiding.

Uitverkocht. Nada dus.

Kunnen ze daar niet iets tegen bedenken?

Na de uitspattingen van vorige week, ga ik me deze week matigen.
Een gezonde week dus.

Geen snoep, chocolade, bier, chips, zware maaltijden, frieten, pizza of lui gedoe,
maar
fruit, water, evenwichtige maaltijden, sport en ontspanning, stress vermijden, elke dag minstens drie keer heel hard lachen, voldoende nachtrust, zen zijn, ...

Volgende week evalueren we de boel en dan kan bepaald worden hoe ik de rest van mijn leven ga doorbrengen: al feestend of evenwichtig.

Het verschil tussen een slak en ik?
Bij een slak is slijm en snot nuttig.

Na een drukke week, moet ik nog 634 posts lezen, ben ik bij 23 spelletjes schaak aan zet, heb een volle kaart foto's te verwerken, boodschappen te doen, cadeautjes te kopen, Carlsberg op te halen,....

Maar het is mooi weer buiten, dus lekker nà.

Personeelsfeestjes met drank en vermaak brengen de mensen dichter bij elkaar.
Wat niet steeds een goed idee is.

Medewerkster K. beweert dat je een suppo niet met het afgeronde zachte einde eerst moet inbrengen. Neen, de hoekige zijde moet eerst, dan glijdt de suppo netjes naar binnen.

Zulke vragen stellen wij ons.

de koude, felle wind blies me herinneringen toe over skireizen en
wandelingen aan het strand
's avonds, wanneer de zon onder is en het strand leeg van plezier en ijsjes

geen nostalgisch gevoel van onbereikbaar verlangen
maar een tevredenheid
een mooi aandenken in de vitrinekast in de achterkamer van mijn hoofd

met de lente komt de zwoele, zachte wind

Ik heb een hekel aan verjaardagen.

Neen, correctie: verjaardagen laten me onverschillig, maar het hele gedoe errond vind ik zeer ergerlijk.

(hier stond een zeurderig stukje)

Maar ja, ik lach eens, bedankt iedereen, en laat me deze avond goed verwennen.

Lukas wil vanaf volgend jaar muziekschool volgen.
Het doel: gitaar spelen.

Het doel van gitaar te kunnen spelen?
Rock'n'roll, baby!

Vandaag heb ik in het Frans een grap verteld waar ook nog mee gelachen werd.
Mirakel!

Ik heb immers geen talent voor talen: problemen met het aanleren van regels en een zeef van een geheugen. Leer dan maar eens grammatica en vocabulaire. Dit heeft me gedurende mijn schoolcarrière een lijst van herexamens, vakantiewerkjes en punten zoals 0,5/20 voor opstel Frans opgeleverd.
Het was dan ook redelijk verrassend dat ik, iets meer dan tien jaar geleden, voor deze tweetalige firma in Brussel mocht gaan werken.
Tijdens mijn eerste maand heb ik wel een reputatie opgebouwd: ik ben ooit doodziek naar huis gegaan, waarbij ik op de bureau het briefje had gelegd met "Je ne sens pas bon." er op geschreven ...

En nu communiceer ik dus zonder verpinken in de tweede landstaal, door heel veel te oefenen. Met veel fouten, maar ook met veel plezier.

In januari bracht brouwerij Het Anker een whisky op de markt, gedistilleerd op basis van het moutbeslag van het bier Gouden Carolus Tripel. Van de eerste 2500 flessen, die ondertussen allemaal zijn uitverkocht, staat er één hier naast mij op tafel.

Wel, het is zeker geen teleurstelling. Het is geen top-whisky, maar dat de
was ook niet de ambitie van de brouwerij, denk ik. Het is wel een zeer lekker en authentiek product, een eerder zachte whisky waar je het bier in proeft. "... een zeer evenwichtige en zuivere smaak, met diverse fruit- en hout toetsen".

Ideaal voor een zondagavond met guur weer. Jammer dat er geen open haard in huis is. En zo'n hond. En geruite pantoffels.