Damaged luggage

The magic eight ball says: Ask again later.

Ik kan mijn adem 2 minuten en één seconde inhouden. Lukas' ogen blonken van onverholen bewondering.

Het wereldrecord blijkt boven de 14 minuten te liggen. Ik heb geen ambitie. Die ene fan is me meer waard.

Langverwacht en het kon niet beter vallen: het mooie weer.
Terug in korte broek en T-shirt de straat op. Lezen in het park. Koele witte wijn tijdens de lange avonden. Slenteren door de braderij en spekken én rode neuzen én macarons kopen. Wakker worden en slapen gaan met de vogels. Heel de nacht in Brussel op een terras zitten. Koude en warme slaatjes.

Wie zit er eigenlijk nog op het internet?

De zee is als een blik instant-geluk dat je maar hoeft open te trekken om kinderen een hele dag plezier te laten hebben.
Tijdens het verlengde weekend ben ik met de kinderen een dag en een nacht op hun twee lievelingsnichtjes gaan passen. Niemand heeft veel geslapen, maar voor de rest is alles prima verlopen.
We hebben ijsjes gegeten op het strand, garnaalkroketten op de dijk, een put waar iedereen kon in staan gegraven, in de zee gesprongen en gezwommen, geluierd in de zon, griezelverhalen verteld, naar het lunapark geweest en hebben met z'n allen in zo'n reuzefiets de dijk onveilig gemaakt.

Het is fijn een kind te zijn, ook als je wat ouder bent.

Ik heb Luik gezien en het was geweldig.

Vraag een Vlaming wat deze van Luik vindt en je krijgt beelden van grauwheid. Walen weten de sfeer van deze stad wel te appreciëren, en gelijk hebben ze.

Ik was door T. uitgenodigd om zijn nieuw woonst in te huldigen, een loft van 360m². Een überloft van twee verdiepingen. Met een ruimte waar je kan in rondfietsen. Zo ruim dat T. alles in het groot moeten kopen, omdat de meubels anders totaal nietig zouden lijken. Stikjaloers, jong.

Na de rondleiding zijn we de stad ingetrokken, naar restaurant Les Sabots d’Hélène. En daar begon me op te vallen dat er iets speciaals in de lucht hing. Ambiance. De eigenaar (en na hem ook alle obers) kwam ons zeer uitbundig verwelkomen met een stevige handdruk (en een kus voor T., la Wallonie, quoi). De inrichting was niet echt mijn ding, meer charme-stijl met zwaar hout en tegeltjes en elektriciteitsdraden tegen de muur. En zware 'dampkappen' boven elke tafel. Je komt er immers om vlees te eten. Remember dat ik enige tijd geleden geen Argentijnse steak meer vond? Wel, hier kan je dat dus gewoon bestellen, een serieuze portie voor nog geen €18. Of struisvogelfilet. Je moet het wel zelf bakken: in het midden van de tafel werd een bak gloeiende kolen gezet, zodat ik eigenlijk mijn eerste BBQ van het jaar binnen heb doorgebracht.
Maar het beste was de wijn. Vraag de eigenaar wat hij voor speciaals in de kelder heeft liggen, en hij haalt een papier boven waarop in pen alle flessen staan plus een cijfer dat aangeeft hoeveel hij er nog heeft. Bleek dat de man eigenlijk gespecialiseerd is in het opkopen van wijnkelders bij weduwes. Hij geeft hen een mooie prijs voor alle flessen, zodat zij er van af is en hij pareltjes van wijnen kan kopen voor geen geld. Zo heb ik een fles chitterende Margaux gedronken die me amper €50 heeft gekost, een prijs waarvoor je hem in de winkel nog niet voor vindt.

En na het eten en drinken kwam nog meer drinken. Tussen vrolijke en supersympathieke Luikenaars. Die luidkeels alle franse hits meezongen. All night long.

Ik lag dus om 6u in mijn bed, wat toch een tijdje geleden was. Een teken dat het best een leuke avond was.

Wel wel, dat waren twee hectische weken. De dagen en nachten waren zo gevuld, dat ik op de vrije momenten totaal leeg was. Leeg in de zin dat ik niets meer kan geven, enkel nemen (lees: niet posten, niet lopen, niet koken, niets; enkel lezen, zitten/liggen, eten en drinken, niets).
Twee weken met werkdagen van 13 uur lang, uitgaan en om 6 uur 's morgens in bed kruipen, tellen en rekenen om te weten of een prachthuis binnen het budget valt, emotionele perikelen, dates met K., en denken, denken, denken.

"Dag van de arbeid", zei Lukas, "klopt toch helemaal niet? Het zou de dag van de luiheid moeten zijn." So true.

• Zal ik schrijven hoe geweldig Luik wel is


• Zal ik tien tips geven hoe communiefeesten te overleven


• Zal ik mijn gevoelens de vrije loop laten gaan over Sociale Verkiezingen


• Zal ik een zeer verwarrend stuk schrijven over al dan niet single zijn

Druk.

Vreemd dat je op een dag zoveel kan beleven en diezelfde dag zo gewoontjes kan overkomen, zelfs saai.
Vandaag heb ik me serieus overslapen (bewust, na die uitrustdag van gisteren ben ik deze nacht pas om 3u in slaap gevallen en had dus geen zin om vroeg op te staan), heb ik me zo ziek gelachen met de collega's dat ik me verslikte in een Mentos, heb ik een 1-minuut vergadering gehad met m'n chef (iets te vertellen? ik ook niet), ben ik lekker gaan eten voor een verjaardag en de jarige zeer blij gemaakt met een onorigineel geschenk (snoepbuis), heb ik een zeer diepgaand gesprek met een ex-collega gehad bij de koffiemachine, heb ik de tweemaandelijkse HR bijeenkomst van morgen voorbereid, ben ik als laatste van heel de afdeling naar huis gegaan (de lichten waren al half uit en ik moest langs de griezelige superbeveiligde uitgang naar buiten), heb ik ontdekt dat noedels erg lang en glibberig kunnen zijn, heb ik m'n eerste Lavazza koffie door de Senseo laten lopen (waar ik dus speciaal voor naar de Spar ben gelopen),...

Maar ja, de dag is nog niet voorbij, misschien wordt ik nog wel ontvoerd vandaag ;-)

Ik ben geen radioluisteraar. Hoofdzakelijk wegens mijn iPod-verslaving, maar ook omdat het zelden past. Enkel tijdens het uurtje of zo dat ik in de week met de auto rijd, staat de radio aan. En die staat nu op Radio Nostalgie.
"Nostalgie is een radiostation met de beste classics van de jaren 70 80 en 90."

"De beste classics" is een reclameslogan, op m'n iPod is veel betere muziek terug te vinden. Maar de muziek die ze spelen is deze uit mijn jeugd. De muziek die ik elke woensdag (de Top30) opnam van de radio, om deze dan een hele week telkens opnieuw af te spelen. De muziek die ergens in mijn hersenen een paar neuronen doet afvuren die gevoelens aan onschuldige tijden doen herleven.

En dan vormt zich een beeld van mijn vader die ook telkens de muziek van vroeger wil horen. Die de volumeknop helemaal opendraait bij chanson en operette. Emotioneel wordt bij Ann Christy ("... veel te jong gestorven..").

Ik zet de radio uit en laat de kinderen vertellen over de kippen op hun school. Herinneringen moet je in het hoofd beleven.

Toen de liefste die mijn liefste niet echt meer is pas mijn liefste was
mocht zij een plaat (zwart, rond, breekbaar, krasgevoelig, bevat muziek) uitkiezen als afstudeercadeau.

Ik mocht haar van advies dienen en koos voor Nick Cave, The good son.
Prima keuze.
Excellente keuze! Zij vond de muziek ook goed.

En vandaag kwam ik Nick Cave weer tegen, ergens onderweg. En dacht aan haar. En dacht aan hem. En dacht aan vroeger. En dacht aan nu.

En aan muziek:

Sinds enkele maanden kijk ik nog nauwelijks televisie en ik moet zeggen dat ik deze niet mis. Je mist wel de actualiteit en de hippe programma's ('Sara', 'De man van Phaedra', 'Mijn restaurant',...), maar dat waren dingen waar ik vroegere toch niet naar keek, dus niets verloren. Ik kijk wel eens occasioneel naar een film, maar dat doe ik dan op de PC, daar is het aanbod groter ;-).

De televisie heeft echter één ongelooflijke kwaliteit die ik maandag nog eens heb mogen proeven: je kan er heerlijk hersenloos voor liggen. Ik was die avond helemaal op, en heb me na de bedtijd van de kinderen in de zetel gelegd en naar de tv gekeken. Enkel maar gekeken. 'The Chaser’s War on Everything', 'Louis Theroux', 'Hagger Trippy'. Aardige programma's, denk ik. Ik was mij van niet veel bewust, ben tegen het einde in slaap gevallen, maar denk toch dat het aardige programma's waren.

De avond was zo voorbij.

Zaterdag was het weer kookavond van de club met een ongezonde voorliefde voor scherpe messen. Het thema was gerechten met een 'a', gezien de tijd van het jaar natuurlijk een synoniem voor asperges. Ik stond in voor de hoofdschotel en koos voor een aspergerisotto met Iberisch varkenshaasje. (Al wou ik eerst met Argentijnse steak met aardappel-aubergine-ajuin-taartjes uitpakken, maar er is momenteel geen Argentijnse steak meer te vinden en om taartjes voor negen personen te maken is een serieuze oven nodig).

Om het helemaal goed te doen was het plan op de markt de meest verse producten aan te kopen voor een optimaal resultaat. Dat viel tegen. Er zijn vast wel markten waar je de meest exquise dingen kan vinden, maar daar hoort de zaterdagmarkt van Mechelen zeker niet bij. Tenzij je oude mensen in allerlei geuren een culinair genot vindt. Er was zelfs maar één groentekraam dat Belgische asperges aanbood, de rest maakte het zich makkelijk met Spaanse import.

Gelukkig laat Delhaize me nooit in de steek; ik vond er niet enkel de groen asperges en risotto die ik zocht, ze hadden ook Iberisch varkenshaasje in promotie. Heerlijk vlees met een fijne eikelsmaak.
Perfect dus. Jammer dat m'n gerecht de mist inging door verkeerd geschatte kooktijden (ik kan echt niet met elektrische kookvuren werken, te verwend door m'n eigen gasvuur), wat resulteerde in koud vlees met een te gare risotto. Erg jammer.

Voor de rest was het een leuke avond en heb ik goed gegeten, gedronken en bijgepraat. Volgende maand doen we het weer, dan zien enkele kreeften hun nemesis.

Voor de volledigheid, het menu:

Tempura van asperges, aubergines en rode ajuin met bijhorende appetijtelijke dipsausjes
Aspergesalade met panchetta en pecorino
Aspergerisotto met Iberisch varkenshaasje
Gegratineerde ananas met amandelcrème

Ik hoef me nergens voor te verontschuldigen, deze blog wordt u immers gratis voor niets aangeboden en bestaat vooral voor mijn eigen genoegen, maar ik voel me er ongemakkelijk bij dat er al enkele dagen geen berichten zijn gepost.

Echter, weemoed, vermoeidheid en drukte weerhielden mij van m'n schrijfsels.
Een dag thuisblijven en veel slapen maakten m'n vingers zenuwachtig en een hoofd vol woorden die er uit willen. So don't stop me now!

M'n persoonlijke doosje frisheid is aangekomen.

En wat zeggen we dan?

Dank u, mijnheer Mentos.

Is het vergezocht, dat ik, uit het feit dat er amper kinderjassen te vinden zijn met een kap, afleid dat kinderen tegenwoordig niet meer buitenkomen maar door hun ouders overal netjes voor de deur worden afgezet en er dus geen vraag meer is naar kappen?

Of is dit gewoon pesterij?

Miss Puntkomma deed me de suggestie om eens te gaan kijken op http://crumpler.nl/?page=categories.
De spullen zien er aardig uit, maar ik vind het moeilijk dingen die je aan je lijf draagt via het internet te bestellen, daar je ze niet kan passen en eens goed bekijken.

Tot ik deze morgen, bij de bakker, m'n stijltweeling tegenkwam. Bevreemdend. Iemand met hetzelfde soort kleding, zelfde lijf, zelfde haar (;-)). En die had dus een tas van Crumpler. Die ik, wachtend op het brood, goed heb kunnen bekijken. Ik kon me nog net inhouden hem te vragen of ik ze eens mocht aanhangen. Toeval bestaat dus niet.

Als god me leidt, dan volg ik nederig. Morgen bestel ik er een.

Ik ben op zoek naar een sjakos.

Niet dat ik opeens meer in overeenstemming wil komen met mijn vrouwelijke kant, maar ik zoek dus iets waar je allerlei spullen in kwijt kan. Nu het zomer wordt. *kijkt hoopvol naar buiten*
Immers, hoe warmer het wordt, des te minder opslagruimte je kleding je biedt.
En ik sleep vaak erg veel spullen met me mee: portefeuille, gsm, mentos/tic tac, zakdoeken, iPod, flesje water, appel, boek, sleutels, koek, zonnebril, pet,... Plus spullen van de kinderen, zoals een Nintendo DS, strips, een pop, truien, jassen, playmobieldozen, kleurpotloden,...

Vereiste: m'n handen moeten vrij blijven, dus het zou iets moeten zijn genre schoudertas.



Het zal weer een kwestie worden van niet te zoeken, maar te vinden.

Te laat geboren.

You Belong in the Baby Boomer Generation

You fit in best with people born between 1943 and 1960. You are optimistic, rebellious, and even a little self centered. You still believe that you will change the world. You detest authority and rules. Deep down, you're a non conformist.

Ik had me al anderhalve week niet geschoren. Gewoon, zonder plan, ik had er gewoon geen zin in.

"Laat je je baard staan?", vroeg iemand samenzweerderig.
"Neen, waarom?", antwoordde ik.
"Schitterend antwoord!", lachte hij, "Die moet ik onthouden."

Het haar voelde onwennig, dus zette ik me dan toch aan het werk.

"Hé, je hebt je geschoren!", klonk het teleurgesteld.

Ik voelde me een verrader van niet-gemaakte beloftes.